http://tim-smit.blogspot.com/

Back in business

2011-11-27T17:09:00.001+01:00

3,5 maand verder en ik zit weer op de fiets! Nog niet volle bak door de bagger scheuren, maar wel gewoon lekker toeren op de weg met het najaarszonnetje in mijn gezicht. Klagen mag ik dus zeker niet! Het herstel is behoorlijk zwaar geweest. Veel oefeningen en enige frustratie hier en daar. Ook de komende maanden zal ik nog hard moeten werken om weer op het oude niveau terug te komen. Met de motivatie zit het wel goed, want ik heb me inmiddels al ingeschreven voor de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen, de Alpen Tour Trophy 2012: http://www.mtbfestival.at/

Hier nog een korte impressie van al de oefeningen die ik heb moeten doen:

ICYCLE mountainbike, downhill en freeride clinics!

2011-08-19T15:26:00.000+02:00

http://travelenclinics.epbike.nl

Sinds enkele maanden begint het idee van Cor en mijzelf steeds meer vorm te krijgen. Inmiddels hebben we in samenwerking met EPBIKE een leuk concept uitgewerkt voor het geven van mountainbike, downhill en freeride clinics en reizen. De eerste clinic bij Filthy Trails was een groot succes en de volgende clinic in Winterberg volgt volgende week! Check de website voor meer info. Mocht je iemand weten die interesse heeft in een clinic of een reisje, laat het ons weten!!

Crash tijdens fietsvakantie Zwitserland

2011-08-16T11:18:00.000+02:00

Na het harde werken van de afgelopen periode hadden Marijke en ik een fantastisch vooruitzicht voor de vakantie: 3 weken fietsen in de Zwitserse Alpen. Na een heerlijke eerste week kwam de vakantie helaas abrupt ten einde door een val in de afdaling van de Cry d'Er. Thomas en Tessa waren eerder die week langs gekomen en om de week leuk af te sluiten zou ik met Thomas een dagje gaan biken. In de eerste afdaling, na nog geen minuut op de fiets te hebben gezeten, vloog ik uit een bocht. Ik had de bocht totaal over het hoofd gezien, omdat het pad rechtdoor leek te lopen. Op het pad rechtdoor stond een metalen paaltje en die heb ik op volle snelheid geraakt met de fiets, waardoor ik werd gelanceerd. Na een stukje vliegen knalde ik op de grond en rolde ik nog een aantal meter door. Toen ik tot stilstand kwam merkte ik meteen dat mij knieschijf uit de kom was.
De pijn was heftig, maar het besef dat de vakantie hiermee ten einde zou zijn was misschien nog wel erger. Omdat we nog dicht bij de skilift waren was hulp snel gearriveerd. De knieschijf was nog uit de kom en dus kon ik niet per auto van de berg worden vervoerd. Binnen een uur na de val arriveerde de trauma helikopter om me van de berg te plukken. Toen ik op de brancard getild werd was de pijn heel intens en kreeg ik een paar shots morfine. De arts van de heli besloot dat de knieschijf het beste in het ziekenhuis terug gezet kon worden. In het ziekenhuis van Sion werden eerst foto's gemaakt en naast de dislocatie, bleek er ook een kleine breuk in de knieschijf en in het bovenbeen te zitten. De trauma arts was bezig met een operatie, dus ik moest nog een paar uur wachten voordat de knieschijf onder narcose terug gezet kon worden. Kort na de ingreep mocht ik het ziekenhuis verlaten. De volgende ochtend dag zijn Peter en Yvon ons komen ophalen in Zwitserland, waar ik ze enorm dankbaar voor ben. Aan het begin van de week waren ze al bij ons langs gekomen voor een paar dagen en dat was super gezellig geweest. Nu waren ze er dus weer, maar helaas onder iets minder leuke omstandigheden. Zondagochtend vroeg zijn we vertrokken. Ik zat met een gestrekt been achterin de auto bij Peter. Marijke en Yvon gingen samen in de andere auto terug. En toen waren we weer in Nederland. Terug in Wijk bij Duurstede. We hebben er een flinke kater aan overgehouden, want we keken erg uit naar de 2 weken die we nog lekker samen zouden hebben om te fietsen.

Bij thuiskomst in Nederland is er een MRI-scan gemaakt en daar is uit gebleken dat ik naast de breuken ook een afgescheurde buitenste knieband heb. Het goede nieuws is dat de kruisbanden in orde zijn en dat ik vrijwel geen pijn heb aan de knie. Op het moment zit de knie in een brace, deze moet er nog zeker 5 weken omblijven i.v.m. de breuken. Daarna kan ik d.m.v. intensieve fysiotherapie hopelijk volledig herstellen. De fysio zal zo'n 3 maanden duren, dus mijn fietsseizoen is definitief en abrupt ten einde. Toch ben ik erg positief, want gezien de hoge snelheid van de val hadden de blessures veel erger kunnen zijn. Nu moet ik me zien te vermaken met het kijken van films en Discovery Channel! M'n vrienden uit Australië kwamen met de suggestie dat ik i.p.v. fietsen beter kan gaan breien in de toekomst. Zie hier een kort verslagje op de site van Bottles and Chains:http://www.bottlesandchains.com/?p=2796

Stiekem ben ik natuurlijk al lang aan het plannen voor volgend seizoen ;-) Alpentour Trophy, Grand Raid?

Bedankt voor alle steunbetuigingen en ik zal jullie op de hoogte houden!

Winst bij MTB tijdrit / sprintrace!

2011-07-08T08:00:00.000+02:00

Tim van Hoogdalem van de MTB club had het idee opgevat om een MTB tijdrit te organiseren. Op een deel van het vaste MTB parcours bij de Nedereindse Berg was een lusje van zo'n 2,5km uitgezet. Nu zijn korte afstanden helemaal niet mijn ding, maar juist daarom wilde ik dit niet aan me voorbij laten gaan! Het was fantastisch weer en er was een leuke opkomst van zo'n 20 clubgenoten. 2x mochten we individueel over het lusje sprinten en de beste tijd zou dan tellen. Er werd van te voren gesproken over de beste tactiek, maar ik besloot gewoon volle bak te gaan. Bovenaan de startklim stonden mijn longen al in de brand en schoot mn hartslag in het rood! Knallen, knallen, knallen, elk kleine klimmetje vol naar boven. Het eerste rondje reed ik in 5 min 31 sec en het voelde alsof ik net een marathon had gereden! Nog even getwijfeld of ik uberhaupt zou opstappen voor een tweede rondje, want ik was behoorlijk aan het hoesten. Geheel onverwacht was mijn eerste tijd meteen ook de beste tijd van de groep. Ik besloot het 2de rondje wel te rijden en met een tijd van 5 min 42 sec had ik een flink verval. Mijn eerste tijd bleef overeind als beste tijd, gevolgd door Martin (5.40) en Bob (5.42). Leuk om te doen en het was de paar dagen hoesten wel waard :-)

Allersheimer marathon: koud, nat en modderhappen!

2011-07-04T07:00:00.000+02:00

Op zaterdagmiddag stapte ik met Kfir en Marijn in de auto voor een ritje richting Duitsland. We vertrokken met een lekker zonnetje, maar bij aankomst in Duitsland was het meteen duidelijk dat de wedstrijd van de volgende dag niet in het zonnetje verreden zou gaan worden. In heel Europa was het goed weer, maar bij de Allersheimer marathon in het Natuurpark Solling-Vogler kwam het met bakken uit de lucht!
Bij het enige open restaurant aan tafel en omdat er geen pasta op de kaart stond heeft Kfir de kok overgehaald om iets pasta-achtigs klaar te maken. Ik zelf zag de "hamburger-schnitzel" wel zitten, dus bestelde gewoon van de kaart. Het slapen ging best goed, al waaide het hard en daalde de temperatuur toch ook behoorlijk. Om 8:00 mocht Kfir van start op de 106km, Marijn en ik vertrokken een uurtje later op de 53km. Het was bij de start nog erg koud en het regende flink, de warming-up hadden we dus ook maar overgeslagen. Op de startklim vlogen we er meteen goed in. Dit moest ook wel want we waren helemaal achteraan gestart. Marijn gaf goed gas en ik kon hem na zo'n 5km niet goed bijbenen. In het eerste deel van de race lag erg veel modder waardoor zowel de afdalingen als klims één grote glibberpartij waren. In de afdaling naar de verzorgingspost die halverwege lag kreeg ik het behoorlijk koud, het was zo'n 7-8 graden hoorde ik achteraf. Op het hoogteprofiel leek het tweede gedeelte van de race zwaarder dan het eerste. Ik had me dan ook iets ingehouden in het eerste stuk. Al snel bleek dat juist het tweede gedeelte veel gemakkelijker was. Modder werd verwisseld met gravelpaden en de klims liepen erg geleidelijk zonder steile stukken. In het tweede gedeelte heb ik in een groepje goed door kunnen rijden en de finish kwam sneller dan verwacht. Met een tijd van 2 uur en 27 minuten was ik opzich tevreden, maar er had zeker meer in gezeten. In het klassement was ik 31e van de 187 deelnemers, goed voor een 7e plek in de RWP-cup. Marijn zat een paar minuten voor me en reed naar de 5e plek in de RWP-cup. Na een warme douche was het wachten op Kfir. Die kwam na een lijdensweg als laatste over de streep op de hele marathon. Jammer voor hem, maar respect dat hij heeft doorgereden, want er waren veel uitvallers met die modder! Het was ondanks het slechte weer een heel gezellig weekend en nu kan ik me voorbereiden op de Eiger Challenge in Zwitserland!

Ardennes Trophy

2011-06-15T21:07:00.000+02:00

Kfir (Stadion lid) en ik vertrokken zondagmiddag richting Theux, naar de prachtige "glamping" L'Escargot. Tijdens de 3,5 uur durende rit hebben we de race van maandag, de Ardennes Trophy, even goed voor kunnen bespreken. Kfir koos voor de 90km en ik ging zelf op de 70km van start. Voor Kfir zou dit weer een goede test worden in zijn voorbereidingen voor een aantal ultra-marathons in de Alpen. Na de tegenvallende prestaties van de marathon in Duitsland was ik zelf vooral erg benieuwd naar hoe het zou gaan tijdens deze 2e race in de RWP-cup serie. Zou het weer zo tegenvallen door gebrek aan conditie, of was de vorige race een uitzondering en kon ik nu weer vooruit kijken? 1 ding was in ieder geval zeker, de Ardennes Trophy in La Reid zou een serieuze test worden voor ons beide.

Met een behoorlijk technisch parcours, flink wat hoogtemeters en een groot deelnemersveld was de setting gezet voor een uitdagende wedstrijd. Na een lekker bord pasta en de nodige foute grappen lagen we om 22:00 in ons tentje. Om 7:15 ging de wekker en konden we aan het ontbijt: broodjes met honing, krentenbollen, bananen, alles om de energielevels op peil te krijgen voor de start van 9:30. De auto konden we vlakbij de start parkeren en na het ophalen van de startnummers en een korte warming-up ging Kfir als eerste van start. 10 minuten na Kfir mocht ik ook zelf in het zadel, met naast me ook Erik van het Stadion. Ook Marian en Coen waren van de partij, zij gingen voor de 50km. Na de start werden we meteen een flinke klim opgestuurd, waardoor het deelnemersveld van 450 mensen behoorlijk uit elkaar getrokken werd. Het was belangrijk om in het begin even goed door te trekken om file rijden te voorkomen. Al snel reden we in de staart van de 90km. Kfir kwam ik na zo'n 10km tegen, veel meer dan "hoi hoi" kon er bij ons beide niet van af, we zaten al helemaal in de wedstrijd. De relatief snelle start voelde best OK en ik merkte dat ik, na een klein beetje herstel, mijn tempo goed kon vasthouden. De eerste verzorgingspost op kilometer 20 had ik dan ook al binnen het uur bereikt. Een lekker stukje rijstevlaai en toen snel weer op de fiets.

Het parcours was erg leuk, maar jammergenoeg was het op de echt technische stukken toch file lopen. Ik dacht er niet te veel over na, en pakte tijdens het lopen gewoon lekker wat rust, beetje drinken, beetje eten, niets aan de hand. Het stuk naar de 2e verzorgingspost duurde iets langer, maar het gevoel op de fiets was goed. Helaas was na zo'n 30km mn kilometerteller uitgevallen, dus ik kon niet echt checken of ik daadwerkelijk goed doorfietste. Het was in ieder geval fijn dat de beleving een stuk positiever was dan tijdens de wedstrijd in Duitsland, dus ik had vertrouwen in een goede uitkomst. De laatste verzorgingspost zat 10km voor de finish en die sloeg ik over, zodat ik nog een heel plukje deelnemers inhaalde. Na een lange afdaling en nog 2 kilometer te gaan maakte ik me op voor de laatste klim richting de finish. Omdat ik hier eerder gereden had wist ik dat deze best pittig was. Het klimmen liep best goed, al kon ik niet echt meer aanzetten. Na 3 uur 50 minuten kwam ik als 84e over de finish. De gemiddelde snelheid lag tegen de 19km/uur en daar was ik tevreden over. De RWP-uitslag is nog niet bekend, maar voor mijn gevoel zit er nu weer een stijgende lijn in. Kfir heeft heel netjes, net flink af te hebben gezien, de 90km uit gefietst in 6,5 uur. Marian finishte als 6e bij de vrouwen. Erg netjes natuurlijk voor een eerste marathon, ze zal nu ongetwijfeld vaker op de fiets stappen voor een buitenlandse marathon! Na een vette worst en een welverdiend Belgisch biertje gingen we met tussenstop bij een niet nader te benoemen fastfoodtoko in Maastricht weer naar huis. Al met al een heerlijk en gezellig weekend. Op naar de volgende!!

Check hier nog wat foto's: https://picasaweb.google.com/102695782982902483219/ArdennesTrophy2011

Bikeweekend Bouillon: zon, vette trails en heerlijke lokale biertjes!

2011-05-23T22:58:00.000+02:00

Afgelopen weekend waren we met de MTB club van WV Het Stadion naar Bouillon. 13 man hadden zich opgegeven en ondanks de kleine groep was het super gezellig! Ik zelf kwam op vrijdagavond aan. Na een lange dag werken viel de stres bijna letterlijk van mijn schouders toen ik het eerste Godefroy Blonde biertje in mijn handen had en van het uitzicht vanuit de jeugdherberg kon genieten. 's Avond bij de pizzeria lekker zitten schranzen en de volgende ochtend rond 11u vertrokken met Bob, Rob, Jurriaan en Gertjan voor een tocht van 90km. De route was het zelfde als de Grand Raid Godefroy wedstrijd van 2 jaar geleden, dus hier en daar kon ik de mooie singletracks en technische passages weer uit mn geheugen opfrissen! Na zo'n 75km konden we de BBQ al bijna ruiken, dus hebben we de tocht ingekort. De mannen die al terug waren hadden inkopen gedaan en dus kon de BBQ op volle toeren zijn werk doen. Na een gezellige avond en weer een paar van die lekkere biertjes zat het er al weer op voor mij. Iedereen bedankt voor de gezelligheid en volgend jaar weer!

Hier de foto's: https://picasaweb.google.com/102695782982902483219/BikeweekendBouillonWVHetStadion#

Shark Attack marathon Duitsland & Mini DH wedstrijd Maasmechelen

2011-05-23T22:47:00.000+02:00

Een heel weekend lang biken. Niet echt heel gezellig voor het thuisfront (Marijke en poes Vuvu), maar oh wat was het genieten!! Het weekend begon op vrijdagmiddag al met de autotrip naar Saalhausen in Sauerland. De polo was tot de nok toe volgeladen: DH bike, XC bike, tent, slaapmatje, kleren, bescherming, eten/drinken en fietskleding voor 2 dagen...

Met de nodige vertraging kwam ik rond 21:00 aan op het start/finish terrein van de Shark Attack marathon. Er waren mooie plekjes om de tent op te zetten, direct aan het water, vlakbij de start. Theo Mulder (+ vriendin) en Arjan Smit (+ vriendin) van de MTB club waren ook naar Duitsland afgereisd. Arjan voor de 95km en Theo ging net als ik zelf op de 65km van start. Na een behoorlijk koude nacht was het tijd om me klaar te maken voor de start. Pannenkoeken, drinken, fietskleding aan en warm rijden... Om 8:45 stond ik klaar bij de start en waren inmiddels ook Eric Verhoeven en Marijn van de MTB club gearriveerd. De start verliep soepel en na een kilometer asfalt doken we de bossen in. De eerste 20 kilometer was het niet echt heel technisch. Brede grindwegen en weinig singletrack. Zwaar was het wel vooral doordat er meteen flink geklommen moest worden. Het klimmen liep nog niet erg lekker en ik had behoorlijk last van mijn maag. Toch was ik er zeker van dat ik gewoon nog wat moest "warmrijden" en dat het snel beter zou gaan. Na zo'n 25km werd ik bijgehaald door Marijn. We reden kort samen op, maar al snel moest ik hem laten gaan. De maagklachten waren nog niet over en ik voelde me misselijk. Het klimmen ging daardoor steeds slechter en ik werd veel ingehaald. Een beetje frustrerend was het wel! Klims die ik normaalgesproken op knal gingen nu in het lichtste verzetje met de hoogst nodige moeite. De 2de verzorgingspost kwam pas na zo'n 50km en ik zat er op dat moment al aardig doorheen. Snel een banaan naar binnen, de bidon weer goed gevuld en dan toch weer gewoon op de fiets (want opgeven is geen optie!). De race bleek een venijnig staartje te hebben, want direct na de verzorgingspost ging het parcours recht tegen de berg op voor een super steile klim. Ik kwam wel fietsend boven en dat gaf me weer wat moed. De banaan leek een klein wonder te verrichten en ondanks de vele hoogtemeters op het eind kwam ik de laatste 15km goed door en heb ik zelfs nog wat mensen in kunnen halen. De klok stond op 4 uur en een beetje stil toen ik moegestreden en nog steeds misselijk over de streep kwam. Niet de tijd waar ik op had gehoopt, maar op dat moment het best haalbare. Het parcours was over het algemeen wel erg leuk en ik heb er ondanks de misselijkheid wel van kunnen genieten. De 14e plek in de RWP-cup moet ik maar snel vergeten en hopelijk gaat de volgende beter! Met een colaatje en een bord pasta nog wat staan napraten. Ook Ruud en Bas nog gezien, knap gereden op de 100km. En toen was het tijd om in de auto te stappen voor de trip naar Belgie...

3,5 uur later reed ik de 'camping' bij de Filthy Trails in Maasmechelen op. Bikefamilie Kranenburg was ook al ter plaatse met een lekker bakkie koffie en ze waren zelfs zo vriendelijk om me te helpen met het opzetten van de tent! De grond was knalhard, dus met wat touwtjes om de boom en een flinke kei hier en daar was het tentje op creatieve wijze toch best aardig opgezet. Nog een beetje sleutelen aan de DH bike en een fotoshoot in de avondzon en toen na het opwarmen bij het kampvuur lekker onder de wol. Na een prima nachtje slapen zijn we richting het downhillparcours gegaan op zo'n 10 minuten fietsen. De boel was erg leuk aangekleed, met muziek, een Monster Energy wagen en een serieus stukje parcours. Bij de 'warming-up' heb ik flink moeten oefenen op enkele technische stukken, maar uiteindelijk was het vrijwel allemaal prima te doen, met uitzondering van de roadgap van 7 meter! Jammergenoeg was er wat mis met de tijdsregistratie en daardoor duurde het even voordat ik kon starten. 85 deelnemers gingen 1 voor 1 in zo'n 40 sec naar beneden. Met de nodige zenuwen stond ik aan de start, maar eenmaal op de fiets voelde het heerlijk. Helaas een stuurfoutje hier en daar en dus niet echt snel beneden, maar kicken was het wel! Het wachten op de 2de rit duurde ook weer erg lang, maar dat was niet heel erg. In de tussentijd heb ik gave foto's en video's kunnen maken en lekker kunnen kletsen met iedereen. Het sfeertje was echt prima en na een fikse bui mocht ik eind van de middag voor de 2de rit aan de start verschijnen. Dit keer ging het zeker beter dan de eerste, en met een tijd van 46,9 sec was ik toch best tevreden. Na de prijsuitreiking (Stijn 1e bij de jeugd en Romy 3e bij de dames!!) weer rustig op huis aan. Wat een heerlijk weekend!

Check hier de foto's:

https://picasaweb.google.com/102378381606311255067/MiniDHCupFilthyTrails15Mei2011#

2de bij het clubkampioenschap!

2011-05-07T21:00:00.000+02:00

Het seizoen komt door de drukte op het werk nogal moeizaam op gang. Het open clubkampioenschap op 7 mei leek dan ook veel te vroeg te komen om een goed resultaat neer te zetten. Bij het organiseren van het CK hadden we ook alles uit de kast getrokken om een mega zwaar en technisch parcours uit te denken en aan de reacties achteraf konden we opmaken dat dit ook zeker gelukt is. Men vond het parcours erg uitdagend en een uur knallen over de smalle trails bleek voor velen een hele opgave. Er waren deelnemers vanuit het hele land naar Nieuwegein gekomen en met een startveld van 45 deelnemers was het een super opkomtst!

Bij de start kon ik niet met de eersten mee. Nu ben ik ook geen snelle starter, dus dit was geen verrassing. Sterker nog, ik liet een aantal mensen lekker wegrijden met de gedachte ze later wel weer terug te pakken. De bewuste keuze om rustig beginnen wierp al snel vruchten af. Na de eerste ronde liep ik weer in op de mensen die ik eerder had laten wegrijden. Van de 45 deelnemers reed ik rond positie 10 en met elke ronde schoof ik wel een plekje op. Mijn richtpunt was Martijn Broekman, één van de trainers van de club, en een sterke rijder. Vlak achter me zaten Bob en Bram en ik lette erop dat ze het gat niet konden dichtrijden. Ik had een lekker ritme te pakken en met nog zo'n 3 ronden te gaan begon ik zichtbaar in te lopen op Martijn, die ong. 45 seconden voor me zat. In de één na laatste ronde kon ik het gat helemaal dichtrijden, Martijn bleek door zijn te snelle start nu geparkeerd te staan. Later zou hij nog lek rijden ook, balen voor hem. Inmiddels lag ik rond de 4-5e plek algemeen en 2e binnen het clubkampioenschap. Achter me zag ik Bob op zo'n 20 sec. zitten. De laatste rond heb ik er nog even alles aan gedaan om er zeker van te zijn dat Bob het gat niet zou dichtrijden. Ik reed nog behoorlijk van hem weg en ik kon comfortabel naar de finish rijden. Pascal Wesseling reed vanaf de start ver voor me en ik hem hem ook niet meer gezien onderweg. Hij werd dus net als vorig jaar gehuldigd als clubkampioen. Ik was tevreden met de 2e plek!

Voor foto's zie: https://picasaweb.google.com/102695782982902483219/ClubKampioenschap2011WVHetStadion

Seizoen 2011 van start!

2011-04-21T20:15:00.000+02:00

Het is net als vorig jaar even stil geweest sinds de wintermaanden. Sneeuw, ijs en kou, gaan ondanks mijn goede voornemens, toch niet echt samen met fietsen. Ja, ik ben gewoon een luie mooi-weer-fietser, en ik schaam me er niet eens voor :-) Aangezien het voorjaar een vliegende start heeft gemaakt en de zon schijnt alsof het hoog zomer is, werd het tijd om die fiets ook weer uit het vet te halen. Heb ik dan helemaal niet gefietst sinds de winter? Nou nee, laat ik het niet overdrijven. Januari en februari waren eigenlijk best prima maanden en dus heb ik die fiets al een aantal keer eerder uitgelaten in de weekeinden voor een rondje in de bossen. Maar nu het dus ECHT lekker weer is en ook de eerste wedstrijden in het zicht zijn (16 mei: Shark Attack Marathon), zal er "serieus" getraind moeten worden!

Ik heb voor dit jaar besloten om me te richten op de halve marathons van de RWP-cup. Vorig jaar zijn deze afstanden goed bevallen en had ik tot de laatste race zicht op een podiumplek. Met mijn huidige conditie zou een hele marathon ook een slechte bevalling gaan worden, zeker omdat ik toch altijd voor de top-20 posities wil rijden. De Grand Raid Cristalp van vorig jaar heeft er overigens ook echt flink ingehakt. Ik herstelde hier erg slecht van en had aan het einde van het seizoen niet veel puf meer om op de fiets te stappen. Die halve marathons van dit jaar geven me hopelijk goed de kans om een lekker ritme terug te vinden en op te bouwen voor langere afstanden en meerdaagse tochten in de komende 3 jaar. Alpen Trophy, Trans Schwarzwald, Salzkammergut, Trans Rockies, Cape Epic,... dat zijn de tochten waar ik naar toe wil werken de komende jaren.

Naast het biken van de diverse wedstrijden mag ik dit jaar ook voorzitter spelen bij de MTB vereniging. Het bevalt me erg goed, al vraagt het soms misschien wat veel van de vrije (fiets) tijd. Het is leuk om te zien dat de vereniging zo snel ontwikkeld en dat er met enthousiaste vrijwilligers veel bereikt kan worden. Op het moment wordt er zelfs een heus Bikepark (downhill, freeride, 4X, dirtbike) gerealiseerd bij de Nedereindse Berg, super gaaf natuurlijk! Dit sluit ook weer een beetje aan op de plannen die ik met Cor heb om reizen en clinics aan te bieden op het gebied van downhill en freeride. In samenwerking met EP BIKE in Zeist zijn we dit nu aan het uitdenken en op hele korte termijn gaan we hier daadwerkelijk mee aan de slag. Naast de organisatie komen we er hopelijk ook zelf nog aan toe om de bergen af te racen, want oh wat is dat toch leuk (en goed voor de techniek!).

Winterberg bikeweekend WV Het Stadion

2010-10-25T19:11:00.002+02:00

Bart Brentjens Challenge

2010-10-11T21:23:00.000+02:00

Vorig jaar paste de Bart Brentjens Challenge niet in mn agenda. Dus toen Cor me belde met de vraag of ik samen met hem deze 100km marathon wilde fietsen, hoefde ik niet lang na te denken over het antwoord. 05:45u ging de wekker, met nog pijnlijke spieren van een tennistoernooi van de dag ervoor was het niet echt lekker opstaan. Voor Cor ging dit een epische tocht worden, zn eerste 100km marathon ooit! Omdat ik wel van een uitdaging houd (en omdat mn Liteville in onderhoud is), besloot ik de 100km op mn singlespeed te gaan rijden. Nu had ik afgelopen winter wel wat kilometers gemaakt op de OnOne Scandal, maar een marathon had ik er nog niet eerder mee gereden. Snel nog even een nieuw tandwiel besteld bij Singlespeed.nl, zodat ik met een 32x18 verzet aan de start kon verschijnen. Een beetje spannend was het wel, want bij een testritje op de Amerongse berg was ik er al achtergekomen dat ik bij het klimmen volle bak gas moest geven om de pedalen rond te krijgen...

Jan-Willem, ik, Gertjan, Cor, Rob, Martijn

Anders dan bij de start van een wedstrijd rolden we vrij relaxt door de straten van Scheijndel nadat we om 10:30u waren weggeschoten. Gelukkig maar, want door het gekozen verzet kon ik ook niet echt super hard doorfietsen op de vlakke stukken. De eerste klims volgde al snel en ik moest (noodgedwongen) staand op de pedalen. Maar wat voelde het lekker: knalhard naar boven! De fiets was echt heerlijk. Met de grote 29 inch wielen en starre voorvork beukte ik over elk obstakel. Na de eerste kilometers was het duidelijk, de 32x18 was een prima keuze en ik kon nu gewoon gaan genieten van de tocht. Een 29er zonder versnellingen blijkt een goed onderwerp van gesprek, want veel mensen kwamen me toch even vragen waar de versnellingen van mn fiets gebleven waren. Cor en ik waren trouwens niet alleen, ook Gertjan en Freddy reden met ons mee. Van de club waren Jan-Willem, Martijn, Rob, Kfir, Gertjan en Bram ook van de partij, maar die hebben we onderweg niet meer gezien. Met de grote opkomst van clubleden worden de tochten wel steeds gezelliger en maken we goede reclame voor de club!

Na de verzorgingspost op km 47 kwamen we in een afdaling een gewonde biker tegen, die over zn stuur op het gezicht was gevallen. Het bleek later om de vader van Robert Gesink te gaan (http://www.nu.nl/sport/2353416/gesink-mist-ronde-van-lombardije.html). We hebben de beste man zo goed mogelijk geholpen. Hij was er ernstig aan toe en was moeilijk aanspreekbaar. Het duurde zeker een half uur voordat de ambulance arriveerde en nog een kwartier langer voordat de trauma helikopter er was om de man af te voeren. Erg naar om zoiets mee te maken en ik hoop dat hij snel en goed hersteld.

Cor zat ook goed op de fiets, al kreeg hij het in de 2de helft van de rit zichtbaar zwaarder. Er zaten best steile klims in dit stuk, maar Cor trapte lekker door. Tegen het einde schoot bij hem nog even de kramp er in, maar dit was gelukkig van korte duur en we konden dus al snel weer verder. Freddy en ik reden meestal op de klims vooruit, en Cor en Gertjan sloten dan op het vlakke weer aan. We hielden elkaar lekker in balans en het was erg gezellig onderweg! Na iets meer dan 6 uur kwamen we over de finish. Daar nog even genoten van de strak blauwe lucht en het warme zonnetje en toen naar huis. Jan-Willem en Martijn hebben lekker lopen stampen en waren na 4:39 op de streep. Bart B. himself was de grote winnaar van de dag met een eindtijd van 3:30 (gemiddeld 29km/u!!). Op de finish sprak ik hem nog even. Hij kon mijn fiets wel waarderen, al vond hij wel dat ik een beetje licht verzet had gekozen :-) Hij zat meer aan 46x18 te denken...

De terugrit was ook een ware marathon, met mega veel file! Ondanks dat we moegestreden waren hebben we goed kunnen lachen in de auto. Het niveau van de grappen daalde snel ("je kunt beter over fietsen lullen, dan over je lul fietsen").

En dan hebben we hier de foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/BartBrentjensChallenge
En ook wat video's: mysports.tv/timsmit

Open clubkampioenschap WV Het Stadion

2010-10-02T19:58:00.000+02:00

Deze zaterdag stond het open clubkampioenschap op de planning. Nu kan ik niet echt zeggen dat ik hier naar uit heb gekeken. Het seizoen was eigenlijk al afgesloten na de laatste RWP wedstrijd en het NK. Fysiek merk ik nu ook wel dat het een zwaar seizoen is geweest en dat mn benen uitkijken naar een winterslaap. Na het NK in Groesbeek had ik ook nog de griep te pakken en dat betekende uitzieken en vooral niet fietsen. Maargoed, ik was vrij vlot weer beter en voor dit weekend werd er, in tegenstelling tot de hevige regen van de afgelopen week, een heerlijk zonnetje voorspeld. Dus even opladen en gewoon lekker mee doen met het clubkampioenschap!

Met zo'n 20 graden was het inderdaad een prachtige dag. Trainers Bob, Rob en Martijn hadden een uitdagend parcours uitgezet en door de regen van de nacht ervoor was het parcours op sommige stukken erg tricky. 25 man stonden er aan de start. In "Le Mans" stijl renden we de befaamde Cor-hill op om daarna op de fiets te springen en de eerste single track op te racen.
De start ging voorspoedig en we zaten meteen met 5 man vooruit. Eric Wictor reed in de 1e ronde meteen van ons weg en kwam ook solo als eerste over de finish. Ikzelf ging de strijd aan met Jan-Willen en Max. Lang reden we dicht bij elkaar, maar door de snelle start en de heftige inspanning die geleverd moest worden op dit zware parcours kon ik het tempo niet goed volgen. Mijn hartslag zat ver boven het omslagpunt en ademhalen ging moeizaam. 45 minuten reed ik met mn tong het stuur. Daarna begon ik mn ritme te vinden en ik kon in de komende 15 minuten goed doorstampen. Het gat naar Jan-Willem en Max was inmiddels uitgelopen tot zo'n 200 meter, maar ik kon dit gat in no-time dichtrijden. Mn benen voelde super goed en ik was gemotiveerd om mee te strijden voor een podiumplek. Helaas ging het bij een van de vele steile klims mis: chainsuck! Super balen, want ik stond even helemaal geparkeerd en er was natuurlijk meteen weer een gat geslagen. Jan-Willem en Max gingen toen simpelweg te hard voor me om dit gat nog een keer dicht te rijden. Ik moest toezien hoe ze plek 2 en 3 veroverde. 30 seconden erachter kwam ik kapot over de finish gerold. Toch was ik tevreden met het resultaat. Mijn lichaam is zoals al vaker gebleken, niet echt geschikt voor het kort snelle en explosieve XC werk. Het feit dat ik na 45 minuten weer kon aansluiten geeft me hoop voor volgend seizoen. Misschien dat een podiumplek er dan wel in zit!

En de foto's, met dank aan Martijn en Tim van Hoogdalem: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/OpenClubkampioenschapWVHetStadion

NK Marathon: pijn is fijn!

2010-09-19T05:00:00.000+02:00

Ik had nog niet eerder in Groesbeek gereden, maar een aantal mensen had me van te voren al verteld dat er hier hard gereden zou worden. Een vrij vlak parcours, lange rechte stukken door het open veld en behoorlijk wat stukken asfalt, een recept voor recordsnelheden. Nu is dat vlakke hardrijden niet echt mijn ding, dan toch liever een lekker technisch parcours met brute lange beklimmingen. Maar toch zag ik het wel zitten vandaag. Na de pech van vorige week had ik voldoende motivatie om tijdens mn eerste NK ooit goed te presteren...
Hard ging het inderdaad, direct vanaf de start. Door gepruts met mn ketting kon ik meteen een gat gaan dichtrijden naar de grote groep die met snelheden van meer dan 40km/h over het asfalt raasde. Hartslag skyhigh, moeite met ademhalen, steken in de zij,... Ik vond aansluiting in een mooie groep, niet al te ver van de kopgroep vandaan. Tijdens de kilometers die volgde kwam ik niet echt in een ritme en ik had ook niet het gevoel dat ik potten zou gaan breken vandaag. Ook op de korte klims voelde mn benen zwaar en machteloos. Er zat dus niks anders op dan in de groep te blijven. In totaal moest er vandaag 90km gefietst worden. Een lus van 50km en nog een lus van 40km door het Duitse Reichswald. De opkomst vanuit de MTB club was ook erg groot. Cor, Bob, Jurriaan, Albert, Arjan, Marcel, Jan-Willem en Eric stonden allen aan de start in Groesbeek. Na de eerste lus zat ik nog steeds niet lekker op mn fiets. Alles deed pijn. Ik hield me vast aan een wielerwijsheid: als je je slecht voelt op de fiets, dan gaat het vaak erg goed. Met dit in het achterhoofd en een korte pauze om de bidon aan te vullen probeerde ik in de tweede lus goed door te trekken. Na zo'n 60km had ik het idee dat het wel aardig liep. Een vrij grote groep, met daarin de snelste dames, kwam me voorbij. Uiteraard sloot ik aan in deze groep. Langzaam viel de groep uit elkaar en schoof ik verder naar voren. Op een paar korte steile klims vielen er een aantal helemaal stil waardoor ik van de fiets af moest en de kramp meteen in mn benen schoot. Er viel een gat en ik had moeite om dit gat dicht te rijden. Pijn is fijn. Dat is wat ik tegen mezelf moest zeggen om de gang er een beetje in te houden. Dit lukte vrij aardig en het gat werd niet veel groter. Na 3:43u kwam ik over de finish, met als resultaat een 34e plek binnen de Amateur A/B categorie. Uiteindelijk was ik hier best wel tevreden mee. Bij de Elite rijders was het Frank Schotman die in 3:04u over de steep kwam. Bart Brentjens moest met 3:08 en een 4e plek genoegen nemen. Achteraf bleken een aantal rijders verkeerd te zijn gereden en dus is er besloten dat er tijdens de Bart Brentjens Challenge opnieuw gestreden moet worden voor de rood-wit-blauwe trui.

Grand Raid Godefroy: pech onderweg!

2010-09-13T08:00:00.000+02:00

Weer een Grand Raid! Dit keer niet 140km door de Alpen, maar 'slechts' 70km door de zuid Ardennen bij Bouillon. Vorig jaar reed ik hier de 90km maar nu dus 70 omdat deze onderdeel is van de RWP-cup. Op zaterdag vertrok ik samen met Eric, Erik en Joost naar Bouillon. Nog een andere Eric (van de mtb club) belde me 's middags op dat hij met een kapotte dynamo ergens in de buurt van Brussel was gestrand. Super balen voor hem natuurlijk, want dit betekende dat hij deze marathon moest missen. 's Avond hebben we na iets te lang op ons eten te hebben gewacht vroeg de bedden opgezocht in de jeugdherberg. Na een prima nachtrust ging om 5:45u ging de wekker. Eric ging van start op de 160km en moest dus vroeg op. Doordat ik er al vroeg uit was kon ik me rustig voorbereiden op de wedstrijd. Na het betere stretchwerk en een degelijke warming-up stond ik ontspannen in het eerste startvak. Naast me stonden Nick van de Heuvel en Peter van de Berg, beiden concurrenten in de RWP-cup...
Dat Nick aan de start stond betekende eigenlijk automatisch dat ik naar de 4de plek in het klassement zou zakken (zoals achteraf bleek). Hij had hiervoor 2 wedstrijden gereden en stond daardoor nog laag in het klassement. Hij had echter beide wedstrijden gewonnen en met een goed resultaat hier in Bouillon zou hij direct naar de 1e plek in het RWP-klassement springen. Hij bleek ook een klasse apart door met een kwartier voorsprong op de nummer 2 de wedstrijd overtuigend te winnen. Vanaf de start koos ik het wiel van Peter. Hij stond op dat moment nog 1e in de cup en door zijn wiel te kiezen dacht ik goede zaken te kunnen doen voor het eindklassement. De start verliep prima. Het tempo lag hoog, maar ik kon volgen. Peter en ik besloten samen door te trekken en de samenwerking ging goed. Op de helft lagen we met een gemiddelde van zo'n 25km/h op koers voor een mooie eindklassering (top-20). Maar toen ging het mis. Net als vorig jaar raakte ik de weg kwijt. Peter reed voor me en we kwamen samen op een GR wandelroute. Na een nare val van Peter, waarbij zijn fiets 10 meter lager in de rivierbedding terecht kwam begon er bij mij al een lichtje te branden. Dit kan niet de route zijn... We verloren zo'n 12 minuten en we baalden als een stekker. Het is dan zaak om er niet te lang bij stil te staan en zo snel mogelijk weer terug in het ritme te komen. Dit ging opzich goed. We herpakten ons en reden met een gemiddelde van tegen de 22km/h op de finish af. Maar toen, weer een herhaling van wat er vorig jaar gebeurde! Ik reed mn achterband lek. Snel van de fiets af om de binnenband te vervangen. Opzich hoef ik hier niet veel tijd mee te verliezen hield ik mezelf nog voor en ik zat ook al snel weer op de fiets. 20 meter verder een harde knal! De knal is zo hard dat de fietser die voor me rijdt stopt om zijn fiets te controleren. Maar ik weet het al. Ik heb weer lek gereden! Dit keer moet ik de buitenband grondig controleren, want je rijdt niet zomaar 2x lek. En jahoor, ik ontdek een scheur in de buitenband van zo'n 6cm. Hiermee weet ik dat het over en uit is met een goede klassering. Ik doe een spoedreparatie met wat binnenband plakkers. 3 plakkers over de scheur en een nieuwe binnenband moeten me hopelijk naar de eindstreep brengen. De reparatie kost me uiteindelijk 25 minuten en ik zet alles op alles om zo snel mogelijk bij de finish te komen. Gelukkig houdt de provisorische reparatie het en kom ik na 3 uur en 43 minuten over de streep. Mega teleurgesteld, dat wel! De uitslag inderdaad niet om over naar huis te schrijven: 79e algemeen (415 deelnemers). Nadenken over wat er in had kunnen zitten doet me beseffen dat dit één van mn beste wedstrijden van het seizoen had kunnen worden. Een top 20 in het algemeen klassement had er zeker ingezeten! Maargoed, dit hoort bij het biken en bij wedstijd rijden. Extra jammer is dat ik op een paar minuten zelfs de 4e plek van het RWP-klassement heb verspeeld en op de 5e plek ben geeindigd. Maarja, 4e of 5e is me om het even, dus echt boeiend is het ook niet meer. Volgend jaar gaan we voor die podiumplek! Nu is het opladen voor de laatste serieuze wedstijd van het jaar, het NK Marathon in Groesbeek van volgende week. Aan de motivatie gaat het niet liggen!!

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/GrandRaidGodefroy

Grand Raid Cristalp - Verbier > Grimentz

2010-08-22T07:00:00.000+02:00

Stomende pannenkoeken en de zoete geur van een vers geopend blikje Red Bull. Normaal gesproken helemaal zo vies nog niet, je zou het zelfs lekker kunnen noemen. Echter, om 03:00 in de nacht op een nuchtere en gespannen maag valt het toch behoorlijk tegen. Gegeten moet er worden, want ik heb een intensieve dag sporten voor de boeg. De Red Bull is om wakker te worden. Wonder boven wonder kan mn maag het allemaal redelijk goed hebben en zit ik samen met marijke om 04:00 in de auto richting Verbier. Nog geen anderhalf uur later stap ik met mn slippers in het natte koude gras van een boerenveldje dat tijdelijk dienst doet als parkeerplaats. Het is nog stik donker, maar het dorp zelf is al lang wakker voor de start van de Grand Raid Cristalp...

Bijna 400 man staan er ingeschreven op de lange afstand. Het doel: van Verbier via Nendaz, Hérémence, Evolène en de Pas de Lona naar Grimentz. Dit jaar is de afstand met een extra lus langer dan ooit te voren. 137km en 5700hm staan ons in de weg voor overgetelijke finish in Grimentz. De winnaar zal hier zo’n 7 uur over doen. Hoe graag ik het ook zou willen, ik kom hier niet om te winnen. Uitrijden wordt al een hele uitdaging! De Grand Raid Cristalp staat bij veel bikers op de verlanglijst om ooit een keer gereden te hebben. Het wordt gezien als de marathon der marathon races. Ook ik heb er al een aantal jaar naar uitgekeken, maar ik was altijd realistisch genoeg om in te zien dat mijn conditie niet goed genoeg was om deze ultra-marathon met succes uit te kunnen rijden. Dit jaar was het echter anders. Na een prima fietsseizoen in 2009 was ik met veel plezier aan het seizoen van 2010 begonnen. Ondanks de verbouwing van het nieuwe huisje in het begin van het jaar en mn nieuwe baan bij Arcadis, kon ik toch de nodige uurtjes vrijhouden om op de fiets te springen. Met hulp van Jurriaan en Bob van de fietsclub heb ik zelfs met een trainingsschema gewerkt om me zo goed mogelijk voor te bereiden.

En daar sta je dan om 06:00 ’s morgens in de kou, tussen bergen die meer dan 4000 meter hoog zijn. Ernstig onder de indruk en gespannen, met keihard afzien in het vooruitzicht. Het is nog donker als we worden weggeschoten. Direct naar boven gaat het. De startklim brengt ons van 1500 naar 2200 meter. Het klimmen gaat nu nog goed. Ik moet me inhouden. Niet te snel, want er zijn nog heel wat hoogtemeters af te leggen. Het uitzicht boven is spectaculair. De sneeuw op de bergtoppen kleurt roze door de opkomende zon. Het parcours volgt een mooi stuk op hoogte maar gaat daarna al snel aan de andere kant van de berg weer naar beneden, hard naar beneden. 80km/h, de bochten lopen lekker en ik haal veel mensen in. Op naar de 2de klim. Weer zo’n 750 hoogtemeters. Nendaz is mn eerste doel. 2x klimmen naar Nendaz gevolgt door 2x klimmen naar Hérémence, brute klim vanuit Hérémence en dalen naar Evolène met als kers op de taart de 1800 meter klim naar de Pas de Lona.

Ik focus me nu vooral op het bereiken van Hérémence, zonder mezelf kapot te rijden. Daar wacht de beklimming van de Mandelon, een zware klim over 15km naar 2200 meter. De rit verloopt volgens plan en ik voel me nog prima, ik geniet zelfs van de mooie omgeving en het parcours. Onder aan de Mandelon weet ik zelfs nog iets aan te zetten. Met een gemiddelde van zo’n 14km/h lig ik op schema om binnen 10u te finishen, precies waar ik op hoopte. De klim naar de top is wel zwaar en halverwege zakt het tempo behoorlijk in. Een Zwitser komt naast me fietsen en we kletsen wat. Hij verbaasd zich erover dat ik hier als Nederlander meefiets: “maar er zijn toch geen bergen in Nederland, waar train je dan?”. De klim lijkt eindeloos, maar de benen willen nog. Boven aan de berg neem ik wat tijd om tot rust te komen. De verzorgingsposten tijdens de rit zijn uitstekend. De sinaasappels zijn mn favoriet. Na een laatste slok water boven op de Madelon begin ik aan het stuk richting Evolène. Ik verwacht een mooie snelle afdaling. Wat echter volgt is een lang stuk waar het parcours op en neer gaat. Lastige stukken wandelpad met grote rotsblokken zorgen voor de nodige frustratie. Fiets af, fiets op, fiets af, fiets op. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot zo’n 28 graden en het zweet loopt in mn ogen.

Na 7 uur op de fiets kom ik in Evolène aan. De km-teller geeft 3800 hoogtemeters en 101km aan. Echt genieten kan ik daar niet van, want ik weet dat het lastigste nu gaat komen. Eerst een “bergje” met 400 hoogtemeters, dan weer naar beneden om vervolgens de op 2800 meter hoog gelegen Pas de Lona opgestuurd te worden. 1800 hoogtemeters met een gemiddeld stijgingspercentage van zo’n 12%. De laatste 300 hoogtemeters lijken recht tegen de berg op te gaan met maximale stijgingspercentages van 45%! Ondanks dat ik naar mijn iedee goed gegeten en gedronken heb onderweg voel ik me niet goed in Evolène. Misselijk, hoofdpijn, duizelig,… ik besluit 10 minuten te pauzeren om me op te laden voor het finalestuk. Als ik weer op de fiets stap lijkt het wel oke te gaan. Echter, zodra het pad omhoog gaat voel ik me weer beroerd. Noodgedwongen dus van de fiets af, ik besluit een stuk te gaan lopen. Opzich voel ik me tijdens het lopen wel goed, maar ik kan moeilijk het hele eind naar de Pas de Lona gaan lopen. Opgeven spookt nu door mn hoofd. Ik ben blij verrast als ik het “bergje” van 400hm al binnen een uur achter me heb liggen. Maar ik weet ook dat er nu nog 1400 gruwelijke hoogtemeters op me wachten...

Opgeven klinkt me steeds beter in de oren. Ik voel me echt niet lekker en die 1400 hoogtemeters zijn er gewoon te veel. Toch stap ik op mn fiets. Opgeven kan altijd nog houd ik mezelf voor. Na 1km klimmen krijg ik alweer een klap van die bekende man met de hamer. Ook lopen voelt niet goed meer, dus ik besluit dat ik het beste maar even kan gaan liggen. Helemaal leeg voel ik me. Zo heb ik me nog niet eerder gevoeld op de fiets. Dit proces herhaalt zich in de kilometers die volgen nog zeker 10x. Lang blijf ik niet liggen, want ik zie fietser na fietser voorbij ploeteren, en allemaal geven ze me een peptalk om weer op te stappen. Als ik weer op de fiets zit zie ik ook anderen lopen en een kilometer verder zie ik zelfs iemand omkeren en de berg weer af fietsen. Nu weet ik het zeker, opgeven ga ik niet! Er zijn strenge tijdslimieten vastgesteld. In de race tot dus ver heb ik daar nog niet op hoeven te letten, want ik zat er steeds ruim binnen. Maar door mn gebrekkige vooruitgang in de laatste kilometers is de deadline voor de post aan de voet van de Pas de Lona ineens best spannend. 16:30 moet ik daar zijn. Het is 16:00 uur en ik heb werkelijk geen idee hoe ver het nog is naar die post. Iemand langs de weg roept dat het nog maar 2 km is, en jawel 10 minuten later kom ik de post binnenrollen.

De Pas de Lona is nu ook opgedoemd. Heel in de verte en heel veel hoger dan waar ik op dat moment sta zie ik 10 tallen mensen hun fiets tegen een berg opduwen. De moed zakt me even in de schoenen, maar ik ben getergt om verder te gaan. Ik heb niet 120km op mn fiets afgezien om het op 17km voor het einde op te geven. Het is steil, tot 45%. Doe je twee stappen vooruit, dan doe je er ook eentje terug. Ik tel mn passen, 20 stappen en dan 20 seconden rust, 20 stappen en dan 20 seconden rust. Wandelaars komen naar beneden: “bravo! Het is niet ver meer!”. Even doorzetten nog. Fiets duwen, fiets tillen…

Daar sta ik dan, boven op de Pas de Lona! Het uitzicht is echt waanzinnig, maar genieten doe ik er niet heel erg meer van. Gesloopt als ik ben weet ik dat er nog een gruwelijke afdaling aan zit te komen. Ik stap zo snel mogelijk weer op de fiets. Het eerste stuk is mooi. Een afdaling naar een meertje tussen de koeien door: “attendez les vaches!”. Dan nog weer een stukje omhoog. De meeste lopen, maar ik kan gelukkig blijven fietsen. 1200 meter naar beneden nog. Dat klinkt normaal gesproken als muziek in de oren, maar nu doet alles me pijn. Ik zoek naar een ideale lijn, zonder al te veel gestuiter. Ik probeer de snelheid relatief laag te houden zodat ik minder hard hoef te remmen voor de bochten, want mn onderarmen doen pijn. Er liggen echter te veel grote stenen en het is veel te steil. Met pijn en moeite kom ik tot aan het stuwmeer dat op 2200 meter hoogte ligt. Nog 800 meter naar beneden. Het pad wordt nu nog lastiger. Dit is zo’n afdaling waar je onder normale omstandigheden met de nodige moeite en veel concentratie naar beneden stuurt. Nu is het op hoop van zegen, stuiterend van de ene rots naar de andere. Er volgen nog wat rivierpassages. Wonder boven wonder kan ik bijna het hele stuk blijven fietsen.

Ik hoor muziek, ik kijk op mn teller: 136,5km. Ik ben er! De laatste bocht. Een groepje supporters doet de wave. Ik wil met ze meedoen, maar ik krijg er alleen nog maar een lachje vanaf. En dan zie ik Marijke staan en ik besef me dat dit echt de finish is. 1x en never nooit meer zeg ik tegen haar, wat was dat afzien! 12,5 uur heb ik op mn fiets gezeten en ik heb het gehaald. Fysiek en mentaal gesloopt! Nu eerst in bad en dan naar bed. Ik zal nog lang dromen van de Grand Raid!

Klik hier om de foto's te bekijken...

Video + vakantiefoto's

2010-08-20T11:13:00.000+02:00

De vakantiefoto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/ZwitserlandZomer2010

Op vakantie tot 30 augustus...

2010-08-13T19:42:00.000+02:00

Nieuw crankstel, klaar voor Zwitserland!

2010-07-30T20:06:00.000+02:00

Het zat er al even aan te komen na al het "gezeur" met de Stylo cranks. Nu dan eindelijk een nieuw crankstel! En omdat ik graag aparte dingen koop is het een ROTOR geworden, met ovale bladen dus... schijn je harder van te gaan fietsen... Net even een proefrondje gedaan en het rijdt wel erg lekker!

De fiets dit weekend ook meteen Zwitserland-proof gemaakt:
- 180mm remschijf bij de voorrem erop gezet
- extra framebescherming
- Fat Albert & Nobby Nic van zolder gehaald

Grand Raid here we come!!

Meer foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/Liteville301

Warm, warmer, warmst, Erbeskopf

2010-07-12T11:51:00.000+02:00

Waar het vorig jaar kletsnat en fris was, hadden we dit jaar te maken met een ware hittgolf. In de dagen voor het weekend liep het kwik al op naar 30+ graden. De diverse onweersbuien die voor het weekend voorspeld waren konden daar zo bleek geen verandering in brengen.
Zaterdagmiddag stapte ik met natuurlijke tegenzin in de auto, waar de temperatuur werkelijk ondragelijk was. Alle ramen open om de ergste hitte eruit te krijgen, en daarna de airco op 5. Gelukkig deed de airco zijn werk en was de 4 uur durende rit naar Thalfang in Duitsland goed uit te houden. Het dorpje lag er vredig bij. Het was nog niet echt druk, maar de liveband was al goed op dreef, ook zonder publiek. Na een korte wandeling over het start/finish terrein en het ophalen van het startnummer toch maar even een verkenningstochtje gemaakt. In de buurt van de start/finish ligt een afdaling die vorig jaar bij veel deelnemers voor veel problemen zorgde. 2x zonder problemen naar beneden, de ideale lijn gevonden, dus toen een kampeerplekje gaan zoeken...
In Nederland was er inmiddels noodweer uitgebroken, met ravage op de A12. Toen ik mijn tentje uitpakte en gebroken tentstokken tegenkwam was het toch wel even slikken. Storm met een gammele tent, dat beloofde een spannend nachtje te worden. Om 22:00 begon het in de verte al te rommelen. Na 1 knalharde blikseminslag leken de buien al weer over, totdat ik om 2:00 toch weer wakker werd. Een nieuwe heftige bui beproefde mijn kreupele Lidl tent tot de max. Gelukkig overleefde de tent deze bui en kon ik daarna weer rustig doorslapen.

De ochtend bracht zon, veel zon. De regen van de nacht ervoor had even voor verkoeling gezorgd, maar nu, in de brandende zon, schoot de luchtvochtigheid omhoog en was het meteen zweten. Pannenkoeken eten, fietspak aan, warming-up en Rob van de vereniging opgezocht. Om 10:00 werden we weggeschoten, voor 65km op en rond de Erbeskopf ski-hellingen. Ik kon direct goed meekomen in een groepje kort achter de snelsten. De eerste klims waren steil en zwaar, maar iedereen was aan het afzien, dus dat hield me op de been. Mijn positie lag eigenlijk redelijk vast. Bij de Erbeskopf probeerde een groepje achter me dichterbij te komen, maar het duurde tot de verzorgingspost na de beklimming, zo'n 45min later, voordat een enkeling erbij kon komen. Met 36 graden was het duidelijk dat dit heel zware omstandigheden waren, ook al lag het parcours er zelf prima bij. Na de Erbeskopf beklimming volgde er een lang en relatief vlak stuk. Ik zat hier helaas alleen en ik vond het lastig om goed tempo te maken. Omdat ik bij de laatste post iemand van de RWP-cup zag passeren was ik wel gemotiveerd om hard door te rijden en hem terug te pakken. Tussen km 45 en 55 liep het even niet meer, en kwam wat later bleek, Peter van de Berg (op het moment nummer 2 in de RWP-cup) me voorbij rijden. In de laatste 10-km had ik weer een nieuw setje benen gevonden en kon ik nog wat mensen inhalen. De 2 RWP-cup rijders heb ik helaas niet meer gezien. Met 3:25:30 en een gemiddelde van 19,4km/u was ik tevreden, zeker gezien de omstandigheden. De twee RWP-cup rijders zaten uiteindelijk maar 2-3 minuten voor me. Jammer dat ik ze voorbij heb moeten laten gaan. In de tussenstand sta ik nu op positie 2 in het algemeen klassement! Plaatsen 2, 3 en 4 zijn nog zwaar bevochten, dus het wordt spannend de komende 2 wedstrijden. Ik had aan het begin van het seizoen niet kunnen bedenken dat ik om een podiumplek zou gaan strijden, super gaaf!

Uitslag:
4e Nederlander (3e in RWP-cup)
14e in Elite categorie
38e overall van 335 deelnemers

De foto's:
http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/Erbeskopf

Raid de Hautes Fagnes in Malmedy - Heerlijk gereden!

2010-06-13T19:06:00.000+02:00

Het begon allemaal toen op zondagochtend om 5:50u onze nieuwe poes me met veel gespin en gelik uit bed kwam halen. Volgens mn wekker had ik nog zeker 40 minuten kunnen blijven pitten, maar de poes dacht daar duidelijk anders over. Mezelf toen dus maar onder de douche gesleept om daar wakker te worden. Om half 7 de auto in voor de reis naar Malmedy. Het ging lekker vlot allemaal en om 9:15 stond ik al op het zonnige (maar toch best nog frisse) evenemententerrein. Na het ophalen van het startnummer, een opwarmrondje en een paar pannenkoeken met stroop naar de start gegaan...

Ik stond dit jaar in het allereerste startvak, dus dat was wel prettig. Nog een kleine valpartij bij het wegrijden, maar ik kon er gelukkig vrij gemakkelijk omheen. De startklim was weer lekker zwaar. Een lange steile klim over het asfalt met daarna een nog net zo lange en steile offroad klim. Vorig jaar vloog ik hier naar boven. Toen reed ik het eerste deel van de wedstrijd sowieso erg hard, wat ik toen ook heb moeten bekopen in de laatste 20km van de race. Met kramp in beiden benen moest ik toen noodgedwongen de laatste klimmetjes lopen. Vandaag had ik een andere strategie: rustig beginnen en pas na zo'n 40km proberen te versnellen. De relatief rustige startfase voelde erg goed en na 10km zat ik in een lekker ritme. Op de klimmetjes hield ik me rustig en bij de verschillende rustpunten bidon gevuld en sinaasappels gegeten. Balen toen ik na de 2e rustpauze mn bidon verloor in een afdaling. Heb me toen op de gelletjes gestort en bij de 3e rustpauze maar een Spa-fles meegenomen. De beoogde versnelling op kilometer 40 kwam eigenlijk pas na 50 kilometer en was amper een versnelling te noemen. Ik was eigenlijk al lang blij dat ik zonder kramp mn snelheid kon vasthouden, en met een gemiddelde snelheid van net onder de 17km/u lag ik op schema om binnen 4 uur te finishen. Aangezien ik vorig jaar na 4u21min over de streep kwam rollen maakte ik me nu niet te druk over een eventuele versnelling. De laatste 10 kilometer vielen zwaar, maar ik probeerde op elke klim nog even door te bijten. Het resultaat was echt prima, 3e Nederlander in 4u1min, helaas net niet binnen de 4 uur, maar wel 20 minuten sneller dan vorig jaar. En daar komt nog bij dat de omstandigheden dit jaar nog iets zwaarder waren.

Uitslag:
53e overall van 550 deelnemers
19e in Elite categorie
3e in RWP-cup (!)

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/RaidDeHautesFagnes

Weekend Winterberg en Saarschleifen marathon

2010-06-03T15:18:00.001+02:00

Op vrijdagochtend 28 mei vertrok ik met vol geladen auto richting Duitsland. Op het programma 2 dagen biken in de omgeving van Winterberg met de fietsclub en dan op zondag naar Orscholtz/Trier om aan de Saarschleifen bike marathon deel te nemen. Ik keek al lange tijd uit naar deze marathon, want dit seizoen heb ik nog niet veel aan wedstrijden deel kunnen nemen. Dit zou weer eens een ouderwets lekker rondje door de bergen worden met in de dagen daarvoor dus een "warming-up" in de prachtige omgeving van Winterberg.

Op de snelweg kwam ik de eerste clubleden al tegen en rond 13:00 reden we de parkeerplaats van de jeugdherberg van Winterberg op. Snel even de tas in de kamer gooien, fietskleding aan, schoenen aan en gaan! Jurriaan en Marian reden met me mee, voor een rondje van 40km. Al snel ging het mis met de GPS aanwijzingen en toen meteen besloten om gewoon lekker te toeren en elk mooi paadje in te schieten. Dit pakte goed uit, want we hebben een heerijk stuk gefietst. Uiteindelijk 65km op de teller...

Op zaterdag hebben we geprobeerd nogmaals het rondje van 40km te vinden. Dit maal ging het iets beter, al had de GPS er nogal moeite mee dat we het rondje andersom probeerden te rijden. Na wat frustratie besloten om terug te rijden en het rondje op de "goede" manier te fietsen. Dit ging een heel stuk beter. De route was erg mooi, met mooie stukjes single track afgewisseld met brede grindpaden. De hoogtemeters vielen gelukkig mee. Ik heb me zo veel mogelijk proberen in te houden met het oog op de wedstrijd van zondag. Na het fietstochtje van uiteindelijk 55km, ben ik einde van de dag samen met Thim en Robert naar Orscholz gereden. Het was een behoorlijk rit (4,5u) en we kwamen dan ook in het donker aan. Een tijdje terug had ik een "pop-up" tent gescoord bij de Lidl, en ik moet zeggen, dit werkte uitstekend. De tent stond inderdaad binnen 1 minuut. Meteen ook maar het bedje ingekropen om goed uit te rusten... Jammergenoeg bleek ik de tent in een kuil te hebben opgezet, toen ik om half één 's nachts wakker werd in een plas met water na enkele harde regenbuien. Het kwaad was al geschiet, want mn slaapzak was doorweekt. Wonder boven wonder ben ik toch nog in slaap gevallen en werd ik rond 5:00 pas weer wakker. Toen toch maar in de auto proberen verder te slapen. Om 6:30 was het gedaan met de slaap, maar toen was er gelukkig al genoeg leven in de brouwerij en was de zon inmiddels ook doorgebroken.

Na een lekker bakkie crusli (dankjewel Thim en Robert!) zijn we het startvak in gegaan. Helaas was het daar al aardig druk en dus stonden we ergens in het middenveld, rond de 200ste plek. Voor Thim en Robert zou dit de eerste marathon worden, dus zij stonden met vlinders in de buik aan de start. Omdat ik super gemotiveerd was voor deze westrijd maakte ik me niet al te druk om de startpositie en bestloot ik direct van de start af vol door te rijden om zo veel mogelijk mensen in te halen. Op de eerste paar klimmetjes leek de rest van de deelnemers stil te staan en ik vloog werkelijk omhoog. Na een km of 8 was de fut er wel een beetje uit en liet ik het tempo iets terug zakken om wat tot rust te komen. Al snel had ik een klein groepje om me heen, en we reden in een aardig tempo (ong. 24km/u) richting de eerste serieuze klim. Doordat het de hele nacht zo hard geregent had lag het parcours er overigens super zwaar maar ook super mooi bij. De afdalingen waren onder normale omstandigheden al erg technisch, maar door de modder waren ze nog veel lastiger. Glibberen en glijden, veel valpartijen en modder in de ogen. Echt zware omstandigheden. Voor Thim en Robert dus meteen een fantastische eerste ervaring met het marathonrijden! Die eerste klim kwam ik met een goed gevoel boven en de gemiddelde snelheid lag ook nog steeds ruim boven de 20km/u. Dit leek echt een goede wedstrijd te gaan worden, totdat ik net over de helft toch een inzinking kreeg. In de klimmetjes werd ik door een aantal deelnemers ingehaald en ook op de rechte stukken had ik moeite om aansluiting te houden. Toen ik richting één van de moeilijkste afdalingen reed en me er mentaal op aan het voorbereiden was, hoorde ik beneden in het dal de ambulance loeien. Niet echt een lekker geluid om een afdaling mee in te rijden :-) Toch zonder te crashen beneden gekomen en met de nodige pijn en moeite zo hard mogelijk doorgereden om na 2u55min over de streep te komen. Het resultaat was best prima (60e vd 400 over-all & 15e in leeftijdscategorie). De uitslag bleek voor de RWP-cup ook goed voor een top-10 notering, dus daar was ik erg blij mee en het biedt perspectief voor de volgende RWP-cup wedstrijd in België.

Na de race snel een douche gepakt en toen meteen in de auto richting NL. Thim en Robert hebben het enorm naar hun zin gehad en hebben genoten van de zware omstandigheden. In Maastricht een pauze voor de rituele McDonalds snack-attack om even wat snelle calorieën naar binnen te krijgen. Het was echt een heerlijk weekendje en de pijn in e benen de dagen erna was het dan ook meer dan waard!

Bladel ATB Challenge: 4-uur estafette

2010-04-18T21:00:00.000+02:00

Begin april was het weer zo ver, de estafette race in Bladel! Vorig jaar was dit al een fantastisch evenement, met goed weer, goede sfeer en lekker biken. Dit jaar was het net zo fantastisch, en met volop zon en iets hogere temperaturen was het echt genieten. Bijna had ik het evenement moeten missen. Door de verbouwing was ik gruwelijk te laat met inschrijven zodat deelname eigenlijk al uitgesloten was. De inschrijvingen waren dicht en het maximum aantal deelnemers was bereikt, helaas helaas. Maar toen kwam het verlossende bericht: "Er zijn enkele plaatsen beschikbaar gekomen". Meteen een mailtje gestuurd en geld overgemaakt, en ja, ik stond samen met Marian van de wielervereniging op de startlijst. Het kon ons ook niet echt schelen dat we helemaal onder aan die lijst stonden (en dat we dus achteraan moesten starten), want we waren er in ieder geval bij...
Marian en ik waren lekker ruim op tijd en kwamen al direct Paul tegen. Paul zou solo gaan rijden, net als Fokke, waarmee hij uit het noorden was afgereisd. Marian en ik streden mee in het veld van 22 gemengde teams. We hadden niet echt een taktiek afgesproken, maar wilde vooral gewoon lekker knallen en plezier hebben. Ik nam de start voor mijn rekening, en dit ging best aardig. Van achteruit sneed ik vrij snel naar voren en na één ronde had ik het idee dat ik ergens in het middenveld rondreed. Het parcours was op een kleine wijzinging na hetzelfde als het jaar ervoor. Erg snel met krappe bochten dus. Na 3 ronden ging Marian aan de slag. Dit jaar rijdt ze voor het eerst wedstrijden en ze vind het nog wel lastig om het "juiste" tempo te vinden. Ze heeft het overigens super goed aangepakt en na de race had ze ook echt een lekker gevoel (al kon het volgens haar nog wel harden). Het afwisselen ging lekker soepel en de rondes vlogen voorbij. In het grote veld was het wel lastig om de positie te achterhalen, dus er zat niks anders op dan zo hard mogelijk door te fietsen... Uiteindelijk hadden we een 8e plek weten te bemachtigen, niet slecht voor zo'n eerste wedstrijd! Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij, en dan rijden we voor het podium :-)

Max van de wielervereniging reedt samen met zijn broer. En zijn hebben het ook netjes gedaan met een 33e plek in een veld van 125 teams.

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/4UurBladel
Foto's Paul: http://mtbworld.nl/foto%27s%20Bladel%2010.html

Bouillon: Grand Raid Godefroy

2009-09-30T21:00:00.000+02:00

Na 2 weken vakantie was er dit weekend een marathon in de zuid Ardennen. Samen met 2 collega's uit Vlaardingen en wat vrienden van hun waren we zaterdag al afgereisd richting de jeugdherberg van Bouillon. Na een te korte nachtrust (wel prima geslapen), stond ik samen met Erik en Ronald aan de start van de 90km. Leon en Lars gingen voor de 70km en Eric voor 130km. De start verliep soepeltjes, we stonden dan ook redelijk vooraan. De eerste paar kilometers probeerde ik goed tempo te maken, maar ik merkte dat ik nog niet voldoende was opgewarmd om echt door te trappen. De eerste 10km vielen dan ook tegen, maar daarna begon het beter te lopen. Ik kon in groepjes aansluiten en ze vervolgens in de klims achter me laten. Helaas ging het na zo'n 20km mis en reed ik achter iemand aan die verkeerd reed. Ik had het redelijk snel in de gaten, maar moest toen weer dezelfde mensen gaan inhalen. Dat is wel een beetje frustrerend. De eerste verzorginspost lag pas op 35km, dus daar moest ik stoppen om de bidon te vullen en even wat te snacken. Ik zat in het wiel van een kerel die een mooi tempo reed, maar omdat hij door was gereden bij de verzorgingspost moest ik daar volle bak achteraan om aansluiting te vinden...
Helaas ging het toen weer mis, en miste ik door eigen schuld een afslag. Dit kostte weer een paar minuten en de aansluiting kon ik zo wel vergeten. Toch kon ik me goed herpakken en ik kwam al snel in een ander groepje terecht. Ze reden eigenlijk net iets te langzaam, maar ik besloot om toch even in het groepje te blijven om krachten te sparen. Dit bleek een goede keuze, want na zo'n 5km reed er eentje uit de groep weg in een klim en ik had moeite om het te volgen. Toch kon ik aanklampen, en we haalden samen veel mensen in. Na de 2de verzorgingspost haalde ik hem in en kwam ik weer achter iemand anders te zitten. Het einde kwam in zicht en de gemiddelde snelheid was goed (19,5km/u). In de laatste afdaling op zo'n 2km voor de finish reed ik helaas mn achterband lek, en de latex vloeistof kreeg het gat niet dicht. Uiteraard had ik precies vandaag geen reserve binnenband bij me, en dus stond ik 15 minuten langs de kant te bedelen. Een kerel die met de 130km gestopt was kon me helpen en na de nodige vertraging reed ik na iets meer dan 5 uur alsnog als 50e over de streep. Zonder de lekke band had er een top 25 ingezeten. Volgend jaar sta ik hier zeker weer aan de start. Het is een hele mooie omgeving en de klims liggen me goed (niet te stijl, veel vals plat). Eric nog bedankt voor de remblokken!!

Volle bak in Assen

2009-08-22T12:33:00.000+02:00

Precies een jaar geleden reed ik samen met Thomas mee in de MTB World 24 uur solo wedstrijd in Assen. Afgezien van de overgetelijke ervaring kon ik over het verloop en resultaat niet echt tevreden zijn. Omdat je weet dat je mega lang op de fiets moet zitten is het noodzaak om het vanaf het begin rustig aan te doen. Je kunt dus niet lekker je 'normale' wedstrijd tempo rijden en je wordt continu ingehaald door mensen die in teams deelnemen of die de 6 uurs race rijden. Voor dit jaar had ik me dan ook voorgenomen om de 6 uur solo te gaan rijden en de 24 uur te laten voor wat het is (een race voor gekken!). Ik was er op gebrand om een goed resultaat neer te zetten en had hier al een paar weken naartoe geleefd. In de dagen voor de race merkte ik op het werk dat ik een beetje ziek aan het worden was en ook de nacht voor de wedstrijd had ik erg slecht geslapen en werd ik grieperig wakker. Toen ik eenmaal in Assen was voelde ik me wel redelijk goed. De sfeer daar op het festival terrein zat er goed in en ik keek uit naar een lekker middagje biken...
De start was net als het jaar ervoor in 'Le Mans' stijl op het strand van de Baggelhuizeplas. Dus eerst een stuk rennen naar de fiets die 100m verder op de grond ligt. Het was een behoorlijke chaos, met ongeveer 300 man aan de start en iedereen die als eerste het strand probeert af te komen. De organisatie had Theo Bos gestrikt om het startschot te geven en de eerste ronde mee te rijden. Bij de eerste 2 bochten liep ik toch een klein beetje vast tussen de overige deelnemers, maar het veld werd al snel uiteen getrokken en dus liep ik niet al te veel vertraging op. De eerste ronden vlogen voorbij en toen vond ik aansluiting bij een andere solo rijder. Hij reed een strak tempo van rond de 22km/h en ik heb denk ik een uur in zijn wiel gezeten. Toen zijn tempo wat zakte probeerde ik zelf door te trekken en vanaf dat moment was ik op mezelf aangewezen. Willem van Zijl zat langs de kant om bidons en eten aan te geven, dus ik hoefde niet van de fiets. Zijn zoon Melvin van Zijl reed een koppelrace die hij ook zou winnen. Na zo'n 3 uur zat ik er helemaal doorheen en zakte mn hartslag tot onder de 140 p/min. Alles deed me pijn en ik dacht door de speaker te horen dat ik 10e lag. Heb toen wel mn tempo proberen vast te houden en ik was vast besloten om nog mensen in te halen. Met nog zo'n 1,5 uur te gaan kreeg ik ineens een extra setje benen en ging mn hartslag weer richting de 160 p/min. Ik kon de snelheid weer opvoeren en de pijn was weg. Beneden aan een technisch stukje afdaling stond Paul Boer (mede organisator) en die riep dat ik eerste lag! Ik kon het niet echt geloven, maar toen ik over de streep kwam hoorde ik nog iemand roepen dat ik 1e lag. Dit motiveerde me natuurlijk om volle bak door te rijden. Door de spanning kwam ik ook nog dom ten val, kramp in de kuit, snel weer op de fiets en door. De laatste rondes waren erg zwaar en toen kwam ik ook nog 1 minuut voor 19u (na 5:59 race) over de finish. Aangezien ik totaal geen idee had van hoe ver de nummer 2 achter me zat moest ik nog een ronde doorrijden om de overwinning veilig te stellen. Deze laatste ronde was pure marteling. Ik zat bijna huilend op de fiets en de kramp schoot er aan alle kanten in. Totaal moe gestreden kwam ik over de finish en werd ik gefeliciteerd. Ik kon het nog steeds niet echt geloven, en er werd ook omgeroepen dat ik officieus eerste was... De rondes moesten blijkbaar nog geteld worden. Een uurtje later was het officieel en mocht ik met veel moeite het podium opklimmen. Ondanks mn slechte gevoel tijdens de wedstrijd is mijn eerste overwinning een feit. Dit smaakt naar meer, maar voor nu eerst genieten van een relax vakantie op Malta.

Officiele uitslag:

1. Tim Smit - 18 ronden - 126,93km - 21,2km/u

2. Broekema - 17 ronden - 121,74km - 20,3km/u

3. Kwant - 17 ronden - 121,33km - 20,2km/u

10e plek La Bataille des Ardennes

2009-08-09T12:35:00.000+02:00

Dit weekend stond La Bataille des Ardennes op de agenda. Vorig jaar was ik al erg onder de indruk van het mooie technische parcours en ook dit jaar had de organisatie zijn best gedaan om een uitdagende en zware ronde uit te stippelen. Op zondagochtend vertrok ik samen met mn vader richting Gomzé-Andoumont en na een kleine 'omweg' in Luik stonden we om 10:15 aan de start van de 55km ronde met 1200 hoogte meters. Dit zou voor mijn vader zijn eerste echte mountainbike avontuur worden, dus ik had hem opgedragen om het heel voorzichtig aan te doen, zeker in de afdalingen. Ikzelf ging direct van de start af volle bak. Ik had als doel om voor het eerst in een buitenlandse wedstrijd een gemiddelde snelheid van boven de 20km/h te rijden...
Dit zou nog een hele opgave worden, aangezien ik het jaar ervoor 'slechts' een gemiddelde van 18km/h had gereden. Het parcours was direct ook aardig zwaar met wat felle klimmetjes, maar ik kon goed doortrappen. De eerste verzorgingspost sloeg ik over en na ongeveer 25km had ik een gemiddelde snelheid van 22,5km/h, dit ging goed! Tijdens het tweede gedeelte van de wedstrijd kreeg ik het alsmaar zwaarder. De zon brak door en de klims werden langer. Ik had moeite om de gemiddelde snelheid hoog te houden, en deze zakte al snel richting de 21km/h. De laatste 2 posten sloeg ik over, om zo nog wat tijd te winnen. In de laatste 10km kon ik mn tempo handhaven en ik kwam na 2 uur en 42 minuten over de streep. Moe maar voldaan had ik mn doel bereikt en stond er een gemiddelde van 20,8km/h op de teller. Uiteindelijk zat ik slechts 12 minuten achter de winnaar met een 10e plek als resultaat (239 deelnemers). Met de vorm zit het goed, en ik heb er dan ook vertrouwen in dat ik in Assen een mooi resultaat moet kunnen neerzetten. Mn vader heeft zijn eerste avontuur heelhuids volbracht en hij dacht nog even als winnaar over de finish te komen met een tijd van 2 uur en 25 minuten. Helaas voor hem had hij wat bordjes gemist en dus een gedeelte afgesneden. Hij heeft het wel erg naar zijn zin gehad en hij had veel bekijks met zn fiets met Rohloff naaf bij de bike-wash. Volgend jaar staan we zeker weer aan de start van deze mooie chrono-race in België!

Erbeskopf

2009-07-12T12:37:00.000+02:00

Dit weekend was het dan zover. Op papier de zwaarste marathon die ik ooit zou rijden. Zaterdagmiddag vertrok ik samen met collega Ronald richting Duitsland. We konden goed doorrijden en kwamen begin van de avond aan op een camping op 20 minuten rijden van de start van de marathon. We hadden een caravan ter beschikking en dus hopelijk een goede nachtrust. Na een lekker bordje pasta en een warme douche lagen we er al vroeg in. 's Nachts daalde de temperatuur stevig en ben ik een aantal keer wakker geworden van de kou, of was het toch de spanning?...
Toen ik 's morgens wakker werd regende het helaas. De weken voor de marathon had het ook al stevig geregend in de regio en dus beloofde het een zware race te worden. Toen we om half 9 bij de start stonden was de lucht al een stuk minder grijs en leek het toch een prima dag te worden. Vanaf het startschot ben ik meteen goed doorgereden en ondanks dat ik achteraan gestart was in een veld van +200 man kon ik meteen naar voren rijden. Ik kwam in een snel groepje terecht die gemiddeld zo rond de 20km/h reden. Ik wist dat de winnaar van het jaar ervoor zo rond de 21 in het uur had gereden, dus het leek me verstandig om zo lang mogelijk in deze groep te blijven. Helaas kwam ik er na zo'n 20km achter dat mijn achterband te weinig lucht had en dus moet ik van de fiets af om dit te fixen. Na 5 minuten geknoei met de CO2 patronen stapte ik weer op en probeerde ik terug te rijden naar het groepje. Helaas lukte dit niet en moest ik alleen aan de bak. Halverwege de race (op zo'n 50km) lag mn gemiddelde zo rond de 19km/h en ging het dus prima. Het zwaarste gedeelte zat er nu aan te komen met 4 dikke klims op en rond de Erbeskopf. De beklimmingen lagen met goed. Lange vrij vlakke klims. Alles was goed te rijden op het middenblad. Het tempo zat er nog goed in, al sloeg de vermoeidheid nu toch wat toe. De omstandigheden waren overigens zoals verwacht goed zwaar. Dikke modder en technische afdalingen over glibberige boomwortels. Zo rond de 70km nog wat kramp gehad, maar nadat ik het tempo even had laten zakken kon ik tegen het einde nog goed doortrappen. Uiteindelijk na 6,5 uur over de finish, de winnaar was met 5 uur en 22 minuten toch duidelijk sneller, maar ik had toch een goed gevoel. Een 60e plek was het eindresultaat. Ronald had de 65km gereden en vond het ook de zwaarste marathon die hij dit jaar gereden had. Bij de finish lekker een paar borden pasta gescoord en een stukje taart met koffie. Ook de rug laten masseren en toen weer terug naar Bilthoven. Deze marathon is zeker een aanrader met een afwisselend parcours en genoeg technische stukken.

Bergrace Oosterbeek

2009-06-26T12:38:00.000+02:00

De wedstrijden van de "Bergrace" serie volgen elkaar snel op, want dit weekend stond nummer 3 alweer op het programma. Het parcours was uitgezet op landgoed Mariendaal, vlakbij Oosterbeek Arnhem. Met een ronde van bijna 9km met 200hm, en temperaturen tussen de 25-27 graden beloofde het een zware wedstrijd te worden. Thomas was ook van de partij en om half 10 stonden we beiden aan de start, ergens achterin het veld van 200 deelnemers...
De zon was nog niet doorgebroken en dus was het super benauwd. Voor later op de dag was er ook onweer voorspeld, maar het was tijdens de race gelukkig droog. Direct na de start reden we een pittige gravel helling op, en na een lusje mochten we deze zelfde helling nogmaals beklimmen. Het veld werd op deze manier wel goed uit elkaar gehaald en ik kon vanaf de start direct goed doortrappen. Ik vond het parcour wel iets weg hebben van de Ardennen, met leuke technische klimmetjes. De afdalingen waren niet heel spannend, maar dat kun je natuurlijk ook niet verwachten in Nederland. De meeste klimmentjes waren goed te rijden, al was het af en toe lastig met langzamere rijders voor je. Na 2 rondes kwam ik Thomas alweer tegen, hij was even pauze aan het houden en riep me na dat ik 119 lag, ik had dus al redelijk wat mensen kunnen inhalen. De warmte was overigens niet te harden, en de eerste 3 ronden reed ik met een beslagen bril rond. Erg frustrerend, maar op dat moment kun je er niks aan veranderen, dus moet je er het beste van maken. Aan het einde van de 3e ronde kwam de zon er een beetje door was het ineens een stuk aangenamer. Ik kon met een goed constant tempo doortrappen, maar had helaas niet de macht om een eindversnelling te plaatsen. Met een 105e plek was ik toch best tevreden, maar er had iets meer ingezeten. Nu de komende 2 weken concentreren op de Erbeskopf marathon in Duitsland. Misschien wel de zwaarste race van het jaar.

Le Raid des Hautes Fagnes

2009-06-14T12:39:00.000+02:00

Na een week hard werken en verder hestellen van de sluimerende griep was het dit weekend weer lekker bikkelen in de Ardennen. Zondag ochtend om 6:15 opstaan, dat viel nog niet mee. De reis naar Malmedy ging wel vlot en om 9:30 had ik mijn startnummer opgehaald en kon ik het startvak opzoeken. Al snel kwam ik (oud) collega's tegen. Matthijs, Ronald en Erik waren van de partij en waren net als ik ingeschreven voor de 65km. Bij de start had ik er goed vertrouwen in. Er stond een fikse asfaltklim voor de boeg en meestal gaat dat wel soepeltjes. Ook nu weer kon ik meteen goed wegkomen en reed ik met de eersten de berg op. Het tempo van de snelsten kon ik niet houden, dus kwam ik in een achtervolgende groep terecht. Deze jongens hadden er een mooi tempo inzitten en ik kon het zo'n 15km goed volhouden. In een steil klimmetje moest ik helaas lossen en kwam ik alleen te zitten. Het parcours kwam in een super mooie kloof met een wandelstuk over een rotspartij langs een rivier... Hier kwam Matthijs me voorbij zetten.

Bij de eerste verzorgingspost kwam ik hem tegen en kon ik een stuk met hem oprijden. Helaas reed Matthijs net iets sneller bergop, zeker in de technische stukken, en dus moest ik telkens een gaatje laten. Bij de 2de post kwam ik hem weer tegen en kon ik weer een stuk meerijden. Rond de 40km schoot in een klimmetje, totaal onverwacht, de kramp in mijn rechter bovenbeen. Zowel de voor als achterkant verkrampte en ik moest even een paar minuten op de grond zitten om het eruit te krijgen. Te weinig drinken in het eerste stuk is zeer waarschijnlijk de oorzaak geweest. Vlak voor de 3de post stond Matthijs met een lekke band. Hij had geen hulp nodig dus reed ik hem voorbij. De 3de post kwam als geroepen, want de kramp was inmiddels terug, en nu in beiden benen! Gelukkig stonden er 2 lieftallige Red Bull dames met een koud blikje klaar. Even goed rust gepakt en water gedronken tot ik er buikpijn van kreeg. Matthijs was me weer voorbij, en ik wist dat ik het rustig aan moest doen om niet totaal te verkrampen. 10km redelijk frustrerend met een hartslag van 135 (laag) in een super licht verzet doorgetuft en toen voelde ik dat ik de kramp weer redelijk onder controle had. Er was inmiddels minder dan 10km te gaan en dus besloot ik nog even door te halen. Ik bleek niet de enige met kramp, want in een van de laatste beklimmingen liepen ze in file naar boven. Ik kon op de fiets blijven zitten en schoof zo nog mooi wat plaatsen op. Terug in Malmedy na 4 uur en 21 minuten. Niet binnen de 4 uur waar ik op hoopte, maar het parcours was ook veel technischer dan ik had verwacht. Matthijs zat 8 minuten voor me en had dus flink doorgetrapt. In het totaalklassement was ik 98e vd 595 deelnemers en met een 7e plek in het RWP-cup klassement was ik zeker ook niet ontevreden! Al met al was het een super geslaagde dag. Biken in een mega mooie omgeving op een technisch parcours, gratis Red Bull en een lekker kleurtje van de zon, wat wil je nog meer!

Bergrace Arnhem

2009-06-07T12:41:00.000+02:00

Na het mooie weekend in Duitsland en België stond er voor dit weekend de tweede Bergrace op het programma. Helaas was ik de hele week ziek geweest en heb ik niet op de fiets kunnen zitten. Ik werd de ochtend van de race wel fit wakker, dus ik had nog goede hoop. Marijke ging ook mee, en ondanks de slechte weersvoorspelling was het prima fietsweer. Om 9:30 stond ik aan de start voor 150 minuten racen door het Arnhemse stadspark Klarenbeek. Met 175 hoogtemeters per ronde (8 km) beloofde het behoorlijk zwaar te worden...
De start ging behoorlijk goed, en ik kon vanuit het een-na-laatste startvak meteen het middenveld inrijden. Mijn hartslag schoot wel meteen diep in het rood en dus moest ik het tempo na de eerste ronde weer wat laten zakken. In de tweede ronde merkte ik dat mijn hartslag niet echt wilde zakken en dat de benen niet super aanvoelde. Nog heel even overwogen om af te stappen, maar dat vond ik dan wel weer een beetje ver gaan. Gewoon doorbijten dus, en hopen dat het beter wordt. Na de bidon wissen, na iets meer dan een uur, leek ik me te herpakken en kon ik weer versnellen. Helaas knalde in diezelfde ronde nog, in een afdaling van een trap, mijn bidon van de fiets. Toen ik een slok wilde nemen zat ik dus zonder water en dit was niet echt goed voor het moraal. Na 3 rondes zonder water kwam ik door op 2 uur en 24 minuten en dus zat er nog een ronde in. Even snel gestopt bij Marijke om een slok van haar Spa te pikken, en toen nog een inhaalrace gestart. In de laatste ronde nog 15 plaatsen kunnen winnen en uiteindelijk als 120e van de 230 over de finish. Niet echt heel tevreden, maar uiteindelijk ook niet gek na een week op bed. Het parcours was in ieder geval wel uitdagend, al had de trap (naar boven) er van mij niet in hoeven te zitten. Na de race even snel omkleden en toen met Marijke, Tessa en Thomas Arnhem in geweest, want het was koopzondag. Jammer dat Thomas niet mee had kunnen doen, die was ook ziek geweest, en was niet voldoende hersteld om op de fiets te stappen. Volgend jaar beter!

Dubbel marathon 170km & 4400 hoogtemeters

2009-05-30T12:45:00.000+02:00

De tweede race van de RWP-cup vond plaats in Orscholz, Duitsland, net over de grens met Luxemburg. Ik had de week ervoor flink wat kilometers gemaakt op de racefiets, dus de voorbereiding was goed. Ik zat nog wel met de dramatische ervaring van de SKS marathon in mijn hoofd en twijfelde of ik de lat niet iets te hoog had gelegd voor mezelf. Vorig seizoen reed ik immers alleen korte en midden lange afstanden (50-70 km), en de 100 km van de SKS marathon waren pure hel geweest. De Saarschleife marathon in Orscholz beloofde zwaarder te zijn dan de SKS marathon, met 105 km en 2700 hoogte meters en dus had ik me voorgenomen om echt rustig te starten. Ik was samen met een collega (www.eriknienhuis.nl) op zaterdagmiddag afgereisd naar Duitsland, en na een nachtje in de tent stonden we om half 10 aan de start...
Het tempo lag eigenlijk meteen al vrij hoog, maar dit kwam doordat de eerste 15 km ook vrij vlak waren. Bij de eerste klim liet ik het gemiddelde terugzakken van 25km/h naar ongeveer 20km/h om zo krachten te sparen voor de tweede ronde. Het parcours bleek inderdaad veel uitdagender dan een paar weken ervoor bij de SKS marathon, met velen technische passages. Ik heb alle stukken kunnen rijden, al was het af en toe gevaarlijk met mensen die op het laatste moment besluiten van de fiets af te stappen. De eerste ronde (52 km) kwam ik na precies 3 uur door en ik voelde me nog prima. Mijn idee was om in de tweede ronde eerst nog even hetzelfde tempo aan te houden, om aan het eind dan nog eventueel een versnelling te kunnen plaatsen. Vanaf het begin van de tweede ronde kon ik aansluiting vinden bij 2 andere rijders en na zo'n 25 km besloot ik in een klim om ze voorbij te gaan en een versnelling in te zetten. Dit pakte goed uit en ik kon behoorlijk veel mensen inhalen. Helaas kwam ik in de laatste 20 km in een technische afdaling ten val doordat mijn voorband van de velg afgelopen was. Nog vol met adrenaline zette ik een CO2 patroon op mn tubeless band met latex-vloeistof en binnen 2 minuten zat ik weer op de fiets. Het laatste stuk naar de finish was best zwaar, maar ik had mijn krachten goed verdeeld en kon daardoor zonder kramp of tempo-verlies doorfietsen naar de streep. Na 5 uur en 42 minuten kwam ik over de finish en was ik tevreden met het resultaat.

Na de finish direct maar doorgereden naar de douche en bikewash. Dit was allemaal goed geregeld, met veel doucheruimte in de sporthal en 2 flinke brandslangen om de fiets weer een beetje toonbaar te maken. Toen bij de auto op Erik gewacht, die kwam ongeveer 25 minuten na mij over de streep en had ook lekker gereden. Nadat we alle troep weer in de auto hadden gegooid konden we richting de Ardennen. Er stond namelijk voor de volgende dag nog een marathon op het programma, de Ardennen Trophy. Erik had deze vorig jaar gereden en was erg onder de indruk van het parcours. Aangezien de Ardennen toch op de weg terug naar Nederland liggen hadden we besloten om een tussenstop te maken om deze tocht te gaan rijden. Na een heerlijke pizza en een prima overnachting met biologisch ontbijt in de jeugdherberg van Malmedy kwamen we om 9:15u in La Reid aan. Even snel de startnummers ophalen, de fietsen weer een beetje op orde krijgen en wat reepjes achter in het shirt, en toen stonden we om 9:45u alweer aan de start van de 65 km. Het voelde wel een beetje raar om na de marathon van gisteren, met stramme spieren nu weer aan de start te staan van een stevige race. Na het startshot maar meteen vol weggesprint op de eerste beklimming het dorp uit. Mijn ervaring is dat als je rustig start bij drukke marathons in de Ardennen, dat je dan na een paar kilometer in de file komt te staan. De snelle start pakte prima uit en ik kon goed doorstampen zonder al te veel oponthoud. Na een lus van 20 km kwamen we terug bij de start voor de bevoorraading. Ik had er een lekker tempo inzitten, maar voelde toch dat mijn benen niet helemaal 100% waren. Na het bijvullen van mijn bidon en een heerlijk stuk rijstevlaai de knop weer om en gewoon op tempo weer door. We zouden wel zien waar het schip zou stranden. Na zo'n 45 km kwam ik in een van de velen pittige klimmetjes toch macht te kort en kwam ik niet echt vlot boven. Gelukkig nog geen kramp verschijnselen, dus met een iets kleiner verzet lekker doorgefietst. De laatste bevoorraading zat ongeveer 10 km voor de eindstreep en na nog een stuk rijstevlaai ging het eigenlijk weer prima. Ik kon versnellen en heb in de laatste kilometers nog heel wat mensen kunnen inhalen. Na 4 uur en 1 minuut kwam ik moe maar voldaan over de finish. Met een 82e plek (400 deelnemers) was ik best tevreden. Het parcours was zoals Erik al had gezegd super leuk en afwisselend en volgend jaar sta ik hier zeker weer aan de start!

Rondje Markermeer met Marijke

2009-04-30T12:45:00.000+02:00

Op dinsdagavond kwam ik na een lange dag werken thuis met een heerlijk zonnige Koninginnedag in het vooruitzicht. Ik zag mezelf al zitten met een biertje in de hand op het balkon in de zon... Dat plan verdween als sneeuw voor de zon toen Marijke die avond voorstelde om de Markermeer Challenge te gaan rijden. Een tijdje terug had ik met Thomas in een melige dronken bui een weddenschap afgesloten om een rondje rond het Markermeer te gaan fietsen (150km). We fietsten toen allebij in tegengestelde richting om te zien wie er het eerst rond zou zijn. Uiteraard was ik de grote overwinnaar met 6 uur en 15 minuten, Thomas kon ik in Lelystad ophalen omdat het te donker was geworden om verder te fietsen. Toen Marijke hoorde dat Thomas het niet gehaald had zei direct: "dat kan ik zelfs!" Zo gezegd, zo gedaan...
Vanmorgen ging de wekker dus en besefte ik me waarmee ik de avond ervoor had ingestemd. Ik kan niet zeggen dat ik erg gemotiveerd was om nog een rondje om dat klere meer te gaan fietsen, maar bij de gedachte dat Marijke Thomas te kijk ging zetten klom ik toch maar mn bedje uit en zaten we om 10:15 op de fiets bij Muidenberg. We gingen direct tegen de wind in richting Lelystad. Na 2 uur fietsen reden we over de Markerdijk richting Enkhuizen. Hier werden we geteisterd door honderden-duizenden vliegjes en hierdoor was het niet echt een pretje. Na de dijk besloten we direct door te fietsen naar Hoorn om even voorbij Hoorn een pauze in te lassen. Na Hoorn begonnen de kilometers te tellen. Marijke had nog nooit meer dan 105km gefietst en vanaf Hoorn reden we dus onbekend terrein binnen... Marijke bleek meer dan bestand tegen deze psychische druk en we konden zelfs totaan Diemen zonden pauze doorrijden. Na Diemen hadden we nog een kleine 10 kilometer te gaan en om 17:15 waren we terug bij de auto en konden we genieten van een welverdiend ijsje in de zon! Helaas was ik me vergeten in te smeren met zonnebrand en dus zal ik morgen goed uitgelachen gaan worden op werk!

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/MarkermeerMetMarijke

SKS Bike Marathon, de eerste 100+ km!

2009-04-25T12:50:00.000+02:00

De eerste marathon van dit seizoen vond plaats in Sundern-Hagen. Het zou mijn eerste 100km wedstrijd (ooit) worden, en meteen dus ook een goede test om te zien hoe het met het conditieniveau gesteld is. Op vrijdagmiddag vertrok ik samen met mijn vader direct uit werk richting Sauerland. Na flink wat vertraging door een afgesloten snelweg hadden we om 23:00 de tent staan op een heuvel een paar kilometer van de start vandaan. De nacht was erg koud, maar na toch een paar uurtjes slaap en een ontbijtje in de zon stond ik om 10:45 klaar voor de start. De 103km die vandaag afgelegd moest worden waren verdeeld over 2 rondes van ongeveer 50km met een hoogteverschil van ongeveer 1200 meter per ronde. Direct na de start werden de spieren al goed aan het werk gezet met een paar fikse klimmen over het asfalt...
Na een kilometer of 5 begon de eerste stevige klim in de graslanden over een karrespoor. Gedurende de ronde volgden beklimmingen en afdalingen elkaar snel op. Helaas was het parcours technisch gezien weinig uitdagend en zat ik vanaf het begin niet lekker in de wedstrijd. Ik had het gevoel als of er totaal geen energie in mijn benen zat. Nu heb ik dit wel vaker en dan na een kilometer of 20 begint het te lopen. Helaas bleek dat nu niet zo te zijn en moest ik in de eerste ronde al diep gaan om in een redelijk tempo door te komen. De beklimmingen over brede grindpaden leken een eeuwigheid te duren en na 2 uur en 40 minuten had ik het eerste rondje er op zitten. Na deze eerste ronde was ik, mede door het gebrek aan energie, weinig gemotiveerd om nog verder te fietsen. Uiteraard deed ik dit toch, en al snel kreeg ik hier spijt van. Na 2 kilometer in de 2de ronde liep mijn ketting vast en het kostte me zeker 5 minuten frustratie en ergernis om hem los te krijgen. De ketting is hierna nog 3x vastgelopen, een loszittend klein blad bleek achteraf de boosdoener. De 50 kilometer van die ik in de 2de ronde moest afleggen waren een echte hel. De strijd met andere rijders had ik al lang opgegeven, dit was meer dan ooit een strijd tegen mezelf. 10 kilometer voor de finish schoot in een beklimmingen de kramp er aan alle kanten in, helaas helaas. Dit betekende dat ik zo ongeveer op elke klim daarna van de fiets af moest. In de laatste 5 kilometer nog gestopt om iemand te helpen met een lekke achterband, hij was zijn pompje verloren. Na 5 uur en 58 minuten afzien kwam ik dan toch over de finish gerold. Mijn vader heeft de 30km gefietst en heeft ook voor het eerst het wedstrijdgevoel kunnen meemaken. Jammer dat het parcours zo erg tegenviel!

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/SKSBikeMarathon

Bikechallenge Bladel 4-uur

2009-04-20T12:52:00.000+02:00

Het was een heerlijk zonnige dag, en omdat er vandaag pas laat gestart wordt kan ik ook nog een soort van uitslapen. Na 1,5 uur in de auto richting het zuiden parkeer ik de auto op een grasveld in de buurt van Eersel. Paul en Bas zitten al op een stoeltje in de zon te genieten. Nadat we de spullen bij elkaar hebben gezocht fietsen we richting de start en zoeken een mooie plek bij de wissel-zone. Ik vorm samen met Paul een team in deze 4 uurs wedstrijd. Er is een rondje uitgezet van ongeveer 7 kilometer en ons plan is om in het begin om de 2 rondes te wisselen. Het is aan mij om een flitsende start te maken, maar door ons startnummer is dit niet echt makkelijk...
We staan namelijk helemaal achteraan met een paar honderd man voor ons. Al direct na het startschot blijkt dat inhalen erg lastig is over de velen singletracks. Het eerste rondje gaat dan ook niet erg soepel. In de tweede ronde is het al een stuk prettiger en kan ik goed op snelheid doorkarren. Met een rondje van 16:30 zit het tempo er goed in. Paul neemt het na die ronde van me over en ik sta hem een paar bochten verder met spanning op te wachten om te zien of zn fiets het houd. Voor de start kwam hij er namelijk achter dat er een bout is gebroken van zijn achtervering! Super balen natuurlijk, maar er is helemaal niks aan te doen op dat moment. Op goed geluk rijdt Paul zijn rondjes op volle snelheid en zijn fiets blijft zowaar nog heel ook! Daarna is het weer aan mij om 2 rondes volle bak te gaan. We wisselen goed door totdat Paul tegen het einde kramp krijgt. Het is aan mij om de race uit te rijden en na precies 4 uur kom ik over de finish gereden. We zijn netjes in de middenmoot gefinished en hebben samen meet dan 100 kilometer afgelegd. Na de race kunnen we aan een welverdiend bordje pasta en krijgen we ook nog een gouden medaille :) Bas heeft solo gereden, en dat heeft hij ook nog eens super gedaan. In 4 uur en 20 minuten heeft hij 100km gefiets! Deze wedstrijd staat voor volgend jaar zeker weer op het programma.

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/4UurBladel2009

Triathloon

2009-04-04T12:52:00.000+02:00

Ik kreeg een mailtje doorgestuurd van Thomas. Zonder de mail te openen wist ik natuurlijk al dat er iets bruuts op de agenda stond. Een triathlon? Jawel een triathlon. Nu is hardlopen mijn grootste nachtmerrie, maar gelukkig was dit een speciale triathlon waarbij ook mountainbiken en kajakken op het programma stonden. Thomas had de mail doorgestuurd gekregen van Arjen, en uiteraard was ook hij van de partij. Toen we na de nodige vertragingen aan waren gekomen in Loon bleek dat Thomas nog slicks van de Markermeer Challenge op zn fiets had zitten...
10 minuten voor de start deden we dus even een bliksemsnelle pitstop en lagen er een Nobby Nic en Racing Ralph om de velgen van zn ijzeren stier. We kenden onze plaats in het deelnemers veld goed en daarom stonden we achteraan bij het eerste onderdeel, het hardlopen. 5km moesten we afleggen, en geen van ons keek er naar uit! Gelukkig kon ik zonder al te veel knie klachten binnen een half uur op de bike stappen. Dit was mijn onderdeel, en een inhaalslag stond op het programma! Meteen vanaf het begin vloog ik mensen voorbij en kreeg ik hier en daar een rare blik toen ik op het grote mes met 30km/h voorbij kwam zetten. De paden waarover we reden vielen erg mee en er zaten ook flink wat asfalt stukken tussen. De snelheid kon dus goed hoog blijven en met een gemiddelde van 28,5km/h lukte dit ook aardig. Ik schat in dat ik zo rond de 60e plaats lag na het hardlopen en na de 25km biken kwam ik rond de 30e plaats door. Nu alleen het kajakken nog. Ik had in geen 10 jaar in een kano/kajak gezeten en wist dus niet goed wat me te wachten stond. Vanaf de fiets moest ik nog een paar honderd meter naar de kajak rennen (op fietsschoenen) en dit ging niet heel soepel. Eenmaal in de kajak kon ik de winnaar op me af zien komen kajakken. De 2km op het water waren erg verfrissend en leuk. Uiteindelijk zat ik ongeveer een kwartier achter de winnaar, op de 30e plaats. Arjen zat weer een kwartiertje achter mij op de 60e plaats en Thomas kwam net binnen de tijdslimiet op de een na laatste plaats over de streep. Tessa en Jule waren er voor de morele support en de foto's, super bedankt! Het was een geslaagd evenement waar we volgend jaar zeker weer bij zullen zijn.

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/Triathloon

Bergrace Wageningen

2009-03-29T12:56:00.000+02:00

Het is nog erg vroeg als de wekker gaat, te vroeg, want ik kan amper mn bed uitkomen. De warme douche doet wel weer wonderen en na een stevig ontbijt stap ik in de auto richting Wageningen. Rond 8:30 kom ik daar aan en kleed ik me om. Ik houd mn jasje nog maar even aan, want het is toch best koud en regenachtig. Om 9:30 sta ik in het startvak rond de 100e plek en helaas is de start iets uitgelopen en staan we met zn allen een kwartier in de kou te rillen. Dan mogen we toch eindelijk van start en knallen we direct een stevig klimmetje omhoog. Ik word aan alle kanten ingehaald en baal dan ook goed van mn bandenkeuze...

Eigenwijs als ik ben heb ik voor een Furious Fred (slick) gekozen als achterband, en hierdoor heb ik totaal geen grip op de modderige paden. In de korte felle klimmetjes word al mijn energie omgezet in een nutteloos slippend achterwiel en in de bochten kom ik zou wijd uit dat ik regelmatig naast het pad zit. Door het gebrek aan grip kan ik ook bij geen enkel groepje goed de aansluiting houden. Het parcours is verder best leuk, met veel krappe bochten en aardig wat korte klimmetjes. Na 2,5 uur op de fiets zit het er op en kom ik rond de 100e pl
aats over de finish. Niet echt wat ik me er van te voren van het voorgesteld, maar toch wel weer vermakelijk. Dit is de 1e race in een serie van 4 en ik ben erg benieuwd naar de volgende in Arnhem. Daar loopt het parcours door het stadspark, inclusief trappetjes, dus dat beloofd wat.

De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/BergraceWageningen

Markermeer Challenge: Tim vs Tom

2009-02-01T12:56:00.000+01:00

Als ik uitgedaagd word dan ben ik niet iemand die snel nee zegt. Als Thomas me uitdaagd, dan is het antwoord standaard "oké, doen we" nog voordat ik weet wat de uitdaging is. We hadden tijdens een van onze brainstormsessies (lees: cocktail-stoere-verhalen-mannen-avond) bedacht dat we best eens rond het IJsselmeer konden gaan fietsen. En omdat we geen racefietsen hebben, moest dit dus op een mountainbike. Omdat we geen van beiden ooit 250km gefiets hadden besloten we, niet geheel onverstandig, eerst een trainings-sessie rond het Markermeer te organiseren. Dit rondje van 150km moest ons een goed idee geven van de bruutheid van het lange afstandsfietsen. Rond 11u hadden we de auto geparkeerd bij Muidenberg. Dit was dan wel een trainingsrondje, maar het competitie element moest en zou er in komen. Hierdoor vertrok Thomas richting Amsterdam en ik richting Lelystad. We reden dus in tegengestelde richting en belden onderweg om elkaar te updaten over waar we zaten. Thomas had een stuk of 5 kaarten bij zich, dus die ging de weg sowieso vinden. Ik was er minder vertouwd op en had slechts 5 plaatsnamen op een blaadje geschreven: Lelystad, Enkhuizen, Hoorn, Volendam, Amsterdam...
De weg naar Lelystad was erg gemakkelijk. Een lange rechte dijk, windje in de rug en gaan. Op de Markerdijk was het druk met wandelaars en moest het tempo er even uit. In Enkhuizen draaide ik tegen de wind in en begon mijn achterwerk verdovingsverschijnselen te vertonen. In Hoorn was het tijd voor een serieuze pauze. Ik had het een beetje gehad met de wind en was erg benieuwd waar Thomas uithing. Hij bleek tussen Volendam en Hoorn in te zitten. Ik stapte met enige tegenzin weer op de fiets en dacht Thomas wel snel ergens tegen te komen. Helaas had Thomas toeristische kaarten gekocht, en reed hij ergens langs het water door een pittoresk dorpje. Ik reed daarentegen over een N-weg een vloog voorbij Volendam richting Amsterdam. Even voor Amsterdam besloot ik Thomas nog eens te bellen. Hij was bij Hoorn en dit betekende dat ik met zo'n 20km te gaan ver, mijlenver, lichtjaren ver voorlag. Tijd voor koffie en appeltaart dus! Na deze pitstop weer in het zadel en door naar Amsterdam en terug naar Muiderberg. Na 6 uur en 20 minuten was ik terug bij de auto en ben ik maar meteen naar Lelystad gereden. Met het tempo dat Thomas reed kon ik wel bedenken dat hij niet voor het donker terug bij de auto kon komen, en dus leek het me verstandig om hem aan het eind van de Markerdijk op te wachten. Hij was hier erg over te spreken, want hij zat er aardig doorheen. Op de terugweg kon ik mijn prijs innen, all you can eat bij de McDonalds :) Kunnen die 3000 verbrande calorien weer mooi aangevuld worden met junkfood!