Bart Brentjens Challenge

Vorig jaar paste de Bart Brentjens Challenge niet in mn agenda. Dus toen Cor me belde met de vraag of ik samen met hem deze 100km marathon wilde fietsen, hoefde ik niet lang na te denken over het antwoord. 05:45u ging de wekker, met nog pijnlijke spieren van een tennistoernooi van de dag ervoor was het niet echt lekker opstaan. Voor Cor ging dit een epische tocht worden, zn eerste 100km marathon ooit! Omdat ik wel van een uitdaging houd (en omdat mn Liteville in onderhoud is), besloot ik de 100km op mn singlespeed te gaan rijden. Nu had ik afgelopen winter wel wat kilometers gemaakt op de OnOne Scandal, maar een marathon had ik er nog niet eerder mee gereden. Snel nog even een nieuw tandwiel besteld bij Singlespeed.nl, zodat ik met een 32x18 verzet aan de start kon verschijnen. Een beetje spannend was het wel, want bij een testritje op de Amerongse berg was ik er al achtergekomen dat ik bij het klimmen volle bak gas moest geven om de pedalen rond te krijgen...

Jan-Willem, ik, Gertjan, Cor, Rob, Martijn

Anders dan bij de start van een wedstrijd rolden we vrij relaxt door de straten van Scheijndel nadat we om 10:30u waren weggeschoten. Gelukkig maar, want door het gekozen verzet kon ik ook niet echt super hard doorfietsen op de vlakke stukken. De eerste klims volgde al snel en ik moest (noodgedwongen) staand op de pedalen. Maar wat voelde het lekker: knalhard naar boven! De fiets was echt heerlijk. Met de grote 29 inch wielen en starre voorvork beukte ik over elk obstakel. Na de eerste kilometers was het duidelijk, de 32x18 was een prima keuze en ik kon nu gewoon gaan genieten van de tocht. Een 29er zonder versnellingen blijkt een goed onderwerp van gesprek, want veel mensen kwamen me toch even vragen waar de versnellingen van mn fiets gebleven waren. Cor en ik waren trouwens niet alleen, ook Gertjan en Freddy reden met ons mee. Van de club waren Jan-Willem, Martijn, Rob, Kfir, Gertjan en Bram ook van de partij, maar die hebben we onderweg niet meer gezien. Met de grote opkomst van clubleden worden de tochten wel steeds gezelliger en maken we goede reclame voor de club!

Na de verzorgingspost op km 47 kwamen we in een afdaling een gewonde biker tegen, die over zn stuur op het gezicht was gevallen. Het bleek later om de vader van Robert Gesink te gaan (http://www.nu.nl/sport/2353416/gesink-mist-ronde-van-lombardije.html). We hebben de beste man zo goed mogelijk geholpen. Hij was er ernstig aan toe en was moeilijk aanspreekbaar. Het duurde zeker een half uur voordat de ambulance arriveerde en nog een kwartier langer voordat de trauma helikopter er was om de man af te voeren. Erg naar om zoiets mee te maken en ik hoop dat hij snel en goed hersteld.

Cor zat ook goed op de fiets, al kreeg hij het in de 2de helft van de rit zichtbaar zwaarder. Er zaten best steile klims in dit stuk, maar Cor trapte lekker door. Tegen het einde schoot bij hem nog even de kramp er in, maar dit was gelukkig van korte duur en we konden dus al snel weer verder. Freddy en ik reden meestal op de klims vooruit, en Cor en Gertjan sloten dan op het vlakke weer aan. We hielden elkaar lekker in balans en het was erg gezellig onderweg! Na iets meer dan 6 uur kwamen we over de finish. Daar nog even genoten van de strak blauwe lucht en het warme zonnetje en toen naar huis. Jan-Willem en Martijn hebben lekker lopen stampen en waren na 4:39 op de streep. Bart B. himself was de grote winnaar van de dag met een eindtijd van 3:30 (gemiddeld 29km/u!!). Op de finish sprak ik hem nog even. Hij kon mijn fiets wel waarderen, al vond hij wel dat ik een beetje licht verzet had gekozen :-) Hij zat meer aan 46x18 te denken...

De terugrit was ook een ware marathon, met mega veel file! Ondanks dat we moegestreden waren hebben we goed kunnen lachen in de auto. Het niveau van de grappen daalde snel ("je kunt beter over fietsen lullen, dan over je lul fietsen").

En dan hebben we hier de foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/BartBrentjensChallenge
En ook wat video's: mysports.tv/timsmit