NK Marathon: pijn is fijn!

Ik had nog niet eerder in Groesbeek gereden, maar een aantal mensen had me van te voren al verteld dat er hier hard gereden zou worden. Een vrij vlak parcours, lange rechte stukken door het open veld en behoorlijk wat stukken asfalt, een recept voor recordsnelheden. Nu is dat vlakke hardrijden niet echt mijn ding, dan toch liever een lekker technisch parcours met brute lange beklimmingen. Maar toch zag ik het wel zitten vandaag. Na de pech van vorige week had ik voldoende motivatie om tijdens mn eerste NK ooit goed te presteren...
Hard ging het inderdaad, direct vanaf de start. Door gepruts met mn ketting kon ik meteen een gat gaan dichtrijden naar de grote groep die met snelheden van meer dan 40km/h over het asfalt raasde. Hartslag skyhigh, moeite met ademhalen, steken in de zij,... Ik vond aansluiting in een mooie groep, niet al te ver van de kopgroep vandaan. Tijdens de kilometers die volgde kwam ik niet echt in een ritme en ik had ook niet het gevoel dat ik potten zou gaan breken vandaag. Ook op de korte klims voelde mn benen zwaar en machteloos. Er zat dus niks anders op dan in de groep te blijven. In totaal moest er vandaag 90km gefietst worden. Een lus van 50km en nog een lus van 40km door het Duitse Reichswald. De opkomst vanuit de MTB club was ook erg groot. Cor, Bob, Jurriaan, Albert, Arjan, Marcel, Jan-Willem en Eric stonden allen aan de start in Groesbeek. Na de eerste lus zat ik nog steeds niet lekker op mn fiets. Alles deed pijn. Ik hield me vast aan een wielerwijsheid: als je je slecht voelt op de fiets, dan gaat het vaak erg goed. Met dit in het achterhoofd en een korte pauze om de bidon aan te vullen probeerde ik in de tweede lus goed door te trekken. Na zo'n 60km had ik het idee dat het wel aardig liep. Een vrij grote groep, met daarin de snelste dames, kwam me voorbij. Uiteraard sloot ik aan in deze groep. Langzaam viel de groep uit elkaar en schoof ik verder naar voren. Op een paar korte steile klims vielen er een aantal helemaal stil waardoor ik van de fiets af moest en de kramp meteen in mn benen schoot. Er viel een gat en ik had moeite om dit gat dicht te rijden. Pijn is fijn. Dat is wat ik tegen mezelf moest zeggen om de gang er een beetje in te houden. Dit lukte vrij aardig en het gat werd niet veel groter. Na 3:43u kwam ik over de finish, met als resultaat een 34e plek binnen de Amateur A/B categorie. Uiteindelijk was ik hier best wel tevreden mee. Bij de Elite rijders was het Frank Schotman die in 3:04u over de steep kwam. Bart Brentjens moest met 3:08 en een 4e plek genoegen nemen. Achteraf bleken een aantal rijders verkeerd te zijn gereden en dus is er besloten dat er tijdens de Bart Brentjens Challenge opnieuw gestreden moet worden voor de rood-wit-blauwe trui.