Grand Raid Cristalp - Verbier > Grimentz

Stomende pannenkoeken en de zoete geur van een vers geopend blikje Red Bull. Normaal gesproken helemaal zo vies nog niet, je zou het zelfs lekker kunnen noemen. Echter, om 03:00 in de nacht op een nuchtere en gespannen maag valt het toch behoorlijk tegen. Gegeten moet er worden, want ik heb een intensieve dag sporten voor de boeg. De Red Bull is om wakker te worden. Wonder boven wonder kan mn maag het allemaal redelijk goed hebben en zit ik samen met marijke om 04:00 in de auto richting Verbier. Nog geen anderhalf uur later stap ik met mn slippers in het natte koude gras van een boerenveldje dat tijdelijk dienst doet als parkeerplaats. Het is nog stik donker, maar het dorp zelf is al lang wakker voor de start van de Grand Raid Cristalp...

Bijna 400 man staan er ingeschreven op de lange afstand. Het doel: van Verbier via Nendaz, Hérémence, Evolène en de Pas de Lona naar Grimentz. Dit jaar is de afstand met een extra lus langer dan ooit te voren. 137km en 5700hm staan ons in de weg voor overgetelijke finish in Grimentz. De winnaar zal hier zo’n 7 uur over doen. Hoe graag ik het ook zou willen, ik kom hier niet om te winnen. Uitrijden wordt al een hele uitdaging! De Grand Raid Cristalp staat bij veel bikers op de verlanglijst om ooit een keer gereden te hebben. Het wordt gezien als de marathon der marathon races. Ook ik heb er al een aantal jaar naar uitgekeken, maar ik was altijd realistisch genoeg om in te zien dat mijn conditie niet goed genoeg was om deze ultra-marathon met succes uit te kunnen rijden. Dit jaar was het echter anders. Na een prima fietsseizoen in 2009 was ik met veel plezier aan het seizoen van 2010 begonnen. Ondanks de verbouwing van het nieuwe huisje in het begin van het jaar en mn nieuwe baan bij Arcadis, kon ik toch de nodige uurtjes vrijhouden om op de fiets te springen. Met hulp van Jurriaan en Bob van de fietsclub heb ik zelfs met een trainingsschema gewerkt om me zo goed mogelijk voor te bereiden.

En daar sta je dan om 06:00 ’s morgens in de kou, tussen bergen die meer dan 4000 meter hoog zijn. Ernstig onder de indruk en gespannen, met keihard afzien in het vooruitzicht. Het is nog donker als we worden weggeschoten. Direct naar boven gaat het. De startklim brengt ons van 1500 naar 2200 meter. Het klimmen gaat nu nog goed. Ik moet me inhouden. Niet te snel, want er zijn nog heel wat hoogtemeters af te leggen. Het uitzicht boven is spectaculair. De sneeuw op de bergtoppen kleurt roze door de opkomende zon. Het parcours volgt een mooi stuk op hoogte maar gaat daarna al snel aan de andere kant van de berg weer naar beneden, hard naar beneden. 80km/h, de bochten lopen lekker en ik haal veel mensen in. Op naar de 2de klim. Weer zo’n 750 hoogtemeters. Nendaz is mn eerste doel. 2x klimmen naar Nendaz gevolgt door 2x klimmen naar Hérémence, brute klim vanuit Hérémence en dalen naar Evolène met als kers op de taart de 1800 meter klim naar de Pas de Lona.

Ik focus me nu vooral op het bereiken van Hérémence, zonder mezelf kapot te rijden. Daar wacht de beklimming van de Mandelon, een zware klim over 15km naar 2200 meter. De rit verloopt volgens plan en ik voel me nog prima, ik geniet zelfs van de mooie omgeving en het parcours. Onder aan de Mandelon weet ik zelfs nog iets aan te zetten. Met een gemiddelde van zo’n 14km/h lig ik op schema om binnen 10u te finishen, precies waar ik op hoopte. De klim naar de top is wel zwaar en halverwege zakt het tempo behoorlijk in. Een Zwitser komt naast me fietsen en we kletsen wat. Hij verbaasd zich erover dat ik hier als Nederlander meefiets: “maar er zijn toch geen bergen in Nederland, waar train je dan?”. De klim lijkt eindeloos, maar de benen willen nog. Boven aan de berg neem ik wat tijd om tot rust te komen. De verzorgingsposten tijdens de rit zijn uitstekend. De sinaasappels zijn mn favoriet. Na een laatste slok water boven op de Madelon begin ik aan het stuk richting Evolène. Ik verwacht een mooie snelle afdaling. Wat echter volgt is een lang stuk waar het parcours op en neer gaat. Lastige stukken wandelpad met grote rotsblokken zorgen voor de nodige frustratie. Fiets af, fiets op, fiets af, fiets op. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot zo’n 28 graden en het zweet loopt in mn ogen.

Na 7 uur op de fiets kom ik in Evolène aan. De km-teller geeft 3800 hoogtemeters en 101km aan. Echt genieten kan ik daar niet van, want ik weet dat het lastigste nu gaat komen. Eerst een “bergje” met 400 hoogtemeters, dan weer naar beneden om vervolgens de op 2800 meter hoog gelegen Pas de Lona opgestuurd te worden. 1800 hoogtemeters met een gemiddeld stijgingspercentage van zo’n 12%. De laatste 300 hoogtemeters lijken recht tegen de berg op te gaan met maximale stijgingspercentages van 45%! Ondanks dat ik naar mijn iedee goed gegeten en gedronken heb onderweg voel ik me niet goed in Evolène. Misselijk, hoofdpijn, duizelig,… ik besluit 10 minuten te pauzeren om me op te laden voor het finalestuk. Als ik weer op de fiets stap lijkt het wel oke te gaan. Echter, zodra het pad omhoog gaat voel ik me weer beroerd. Noodgedwongen dus van de fiets af, ik besluit een stuk te gaan lopen. Opzich voel ik me tijdens het lopen wel goed, maar ik kan moeilijk het hele eind naar de Pas de Lona gaan lopen. Opgeven spookt nu door mn hoofd. Ik ben blij verrast als ik het “bergje” van 400hm al binnen een uur achter me heb liggen. Maar ik weet ook dat er nu nog 1400 gruwelijke hoogtemeters op me wachten...

Opgeven klinkt me steeds beter in de oren. Ik voel me echt niet lekker en die 1400 hoogtemeters zijn er gewoon te veel. Toch stap ik op mn fiets. Opgeven kan altijd nog houd ik mezelf voor. Na 1km klimmen krijg ik alweer een klap van die bekende man met de hamer. Ook lopen voelt niet goed meer, dus ik besluit dat ik het beste maar even kan gaan liggen. Helemaal leeg voel ik me. Zo heb ik me nog niet eerder gevoeld op de fiets. Dit proces herhaalt zich in de kilometers die volgen nog zeker 10x. Lang blijf ik niet liggen, want ik zie fietser na fietser voorbij ploeteren, en allemaal geven ze me een peptalk om weer op te stappen. Als ik weer op de fiets zit zie ik ook anderen lopen en een kilometer verder zie ik zelfs iemand omkeren en de berg weer af fietsen. Nu weet ik het zeker, opgeven ga ik niet! Er zijn strenge tijdslimieten vastgesteld. In de race tot dus ver heb ik daar nog niet op hoeven te letten, want ik zat er steeds ruim binnen. Maar door mn gebrekkige vooruitgang in de laatste kilometers is de deadline voor de post aan de voet van de Pas de Lona ineens best spannend. 16:30 moet ik daar zijn. Het is 16:00 uur en ik heb werkelijk geen idee hoe ver het nog is naar die post. Iemand langs de weg roept dat het nog maar 2 km is, en jawel 10 minuten later kom ik de post binnenrollen.

De Pas de Lona is nu ook opgedoemd. Heel in de verte en heel veel hoger dan waar ik op dat moment sta zie ik 10 tallen mensen hun fiets tegen een berg opduwen. De moed zakt me even in de schoenen, maar ik ben getergt om verder te gaan. Ik heb niet 120km op mn fiets afgezien om het op 17km voor het einde op te geven. Het is steil, tot 45%. Doe je twee stappen vooruit, dan doe je er ook eentje terug. Ik tel mn passen, 20 stappen en dan 20 seconden rust, 20 stappen en dan 20 seconden rust. Wandelaars komen naar beneden: “bravo! Het is niet ver meer!”. Even doorzetten nog. Fiets duwen, fiets tillen…

Daar sta ik dan, boven op de Pas de Lona! Het uitzicht is echt waanzinnig, maar genieten doe ik er niet heel erg meer van. Gesloopt als ik ben weet ik dat er nog een gruwelijke afdaling aan zit te komen. Ik stap zo snel mogelijk weer op de fiets. Het eerste stuk is mooi. Een afdaling naar een meertje tussen de koeien door: “attendez les vaches!”. Dan nog weer een stukje omhoog. De meeste lopen, maar ik kan gelukkig blijven fietsen. 1200 meter naar beneden nog. Dat klinkt normaal gesproken als muziek in de oren, maar nu doet alles me pijn. Ik zoek naar een ideale lijn, zonder al te veel gestuiter. Ik probeer de snelheid relatief laag te houden zodat ik minder hard hoef te remmen voor de bochten, want mn onderarmen doen pijn. Er liggen echter te veel grote stenen en het is veel te steil. Met pijn en moeite kom ik tot aan het stuwmeer dat op 2200 meter hoogte ligt. Nog 800 meter naar beneden. Het pad wordt nu nog lastiger. Dit is zo’n afdaling waar je onder normale omstandigheden met de nodige moeite en veel concentratie naar beneden stuurt. Nu is het op hoop van zegen, stuiterend van de ene rots naar de andere. Er volgen nog wat rivierpassages. Wonder boven wonder kan ik bijna het hele stuk blijven fietsen.

Ik hoor muziek, ik kijk op mn teller: 136,5km. Ik ben er! De laatste bocht. Een groepje supporters doet de wave. Ik wil met ze meedoen, maar ik krijg er alleen nog maar een lachje vanaf. En dan zie ik Marijke staan en ik besef me dat dit echt de finish is. 1x en never nooit meer zeg ik tegen haar, wat was dat afzien! 12,5 uur heb ik op mn fiets gezeten en ik heb het gehaald. Fysiek en mentaal gesloopt! Nu eerst in bad en dan naar bed. Ik zal nog lang dromen van de Grand Raid!

Klik hier om de foto's te bekijken...