De eerste marathon van dit seizoen vond plaats in Sundern-Hagen. Het zou mijn eerste 100km wedstrijd (ooit) worden, en meteen dus ook een goede test om te zien hoe het met het conditieniveau gesteld is. Op vrijdagmiddag vertrok ik samen met mijn vader direct uit werk richting Sauerland. Na flink wat vertraging door een afgesloten snelweg hadden we om 23:00 de tent staan op een heuvel een paar kilometer van de start vandaan. De nacht was erg koud, maar na toch een paar uurtjes slaap en een ontbijtje in de zon stond ik om 10:45 klaar voor de start. De 103km die vandaag afgelegd moest worden waren verdeeld over 2 rondes van ongeveer 50km met een hoogteverschil van ongeveer 1200 meter per ronde. Direct na de start werden de spieren al goed aan het werk gezet met een paar fikse klimmen over het asfalt... Na een kilometer of 5 begon de eerste stevige klim in de graslanden over een karrespoor. Gedurende de ronde volgden beklimmingen en afdalingen elkaar snel op. Helaas was het parcours technisch gezien weinig uitdagend en zat ik vanaf het begin niet lekker in de wedstrijd. Ik had het gevoel als of er totaal geen energie in mijn benen zat. Nu heb ik dit wel vaker en dan na een kilometer of 20 begint het te lopen. Helaas bleek dat nu niet zo te zijn en moest ik in de eerste ronde al diep gaan om in een redelijk tempo door te komen. De beklimmingen over brede grindpaden leken een eeuwigheid te duren en na 2 uur en 40 minuten had ik het eerste rondje er op zitten. Na deze eerste ronde was ik, mede door het gebrek aan energie, weinig gemotiveerd om nog verder te fietsen. Uiteraard deed ik dit toch, en al snel kreeg ik hier spijt van. Na 2 kilometer in de 2de ronde liep mijn ketting vast en het kostte me zeker 5 minuten frustratie en ergernis om hem los te krijgen. De ketting is hierna nog 3x vastgelopen, een loszittend klein blad bleek achteraf de boosdoener. De 50 kilometer van die ik in de 2de ronde moest afleggen waren een echte hel. De strijd met andere rijders had ik al lang opgegeven, dit was meer dan ooit een strijd tegen mezelf. 10 kilometer voor de finish schoot in een beklimmingen de kramp er aan alle kanten in, helaas helaas. Dit betekende dat ik zo ongeveer op elke klim daarna van de fiets af moest. In de laatste 5 kilometer nog gestopt om iemand te helpen met een lekke achterband, hij was zijn pompje verloren. Na 5 uur en 58 minuten afzien kwam ik dan toch over de finish gerold. Mijn vader heeft de 30km gefietst en heeft ook voor het eerst het wedstrijdgevoel kunnen meemaken. Jammer dat het parcours zo erg tegenviel!
De foto's: http://picasaweb.google.com/102695782982902483219/SKSBikeMarathon
0 reacties:
Een reactie plaatsen