Op vrijdagochtend 28 mei vertrok ik met vol geladen auto richting Duitsland. Op het programma 2 dagen biken in de omgeving van Winterberg met de fietsclub en dan op zondag naar Orscholtz/Trier om aan de Saarschleifen bike marathon deel te nemen. Ik keek al lange tijd uit naar deze marathon, want dit seizoen heb ik nog niet veel aan wedstrijden deel kunnen nemen. Dit zou weer eens een ouderwets lekker rondje door de bergen worden met in de dagen daarvoor dus een "warming-up" in de prachtige omgeving van Winterberg.Op de snelweg kwam ik de eerste clubleden al tegen en rond 13:00 reden we de parkeerplaats van de jeugdherberg van Winterberg op. Snel even de tas in de kamer gooien, fietskleding aan, schoenen aan en gaan! Jurriaan en Marian reden met me mee, voor een rondje van 40km. Al snel ging het mis met de GPS aanwijzingen en toen meteen besloten om gewoon lekker te toeren en elk mooi paadje in te schieten. Dit pakte goed uit, want we hebben een heerijk stuk gefietst. Uiteindelijk 65km op de teller...
Op zaterdag hebben we geprobeerd nogmaals het rondje van 40km te vinden. Dit maal ging het iets beter, al had de GPS er nogal moeite mee dat we het rondje andersom probeerden te rijden. Na wat frustratie besloten om terug te rijden en het rondje op de "goede" manier te fietsen. Dit ging een heel stuk beter. De route was erg mooi, met mooie stukjes single track afgewisseld met brede grindpaden. De hoogtemeters vielen gelukkig mee. Ik heb me zo veel mogelijk proberen in te houden met het oog op de wedstrijd van zondag. Na het fietstochtje van uiteindelijk 55km, ben ik einde van de dag samen met Thim en Robert naar Orscholz gereden. Het was een behoorlijk rit (4,5u) en we kwamen dan ook in het donker aan. Een tijdje terug had ik een "pop-up" tent gescoord bij de Lidl, en ik moet zeggen, dit werkte uitstekend. De tent stond inderdaad binnen 1 minuut. Meteen ook maar het bedje ingekropen om goed uit te rusten... Jammergenoeg bleek ik de tent in een kuil te hebben opgezet, toen ik om half één 's nachts wakker werd in een plas met water na enkele harde regenbuien. Het kwaad was al geschiet, want mn slaapzak was doorweekt. Wonder boven wonder ben ik toch nog in slaap gevallen en werd ik rond 5:00 pas weer wakker. Toen toch maar in de auto proberen verder te slapen. Om 6:30 was het gedaan met de slaap, maar toen was er gelukkig al genoeg leven in de brouwerij en was de zon inmiddels ook doorgebroken.
Na een lekker bakkie crusli (dankjewel Thim en Robert!) zijn we het startvak in gegaan. Helaas was het daar al aardig druk en dus stonden we ergens in het middenveld, rond de 200ste plek. Voor Thim en Robert zou dit de eerste marathon worden, dus zij stonden met vlinders in de buik aan de start. Omdat ik super gemotiveerd was voor deze westrijd maakte ik me niet al te druk om de startpositie en bestloot ik direct van de start af vol door te rijden om zo veel mogelijk mensen in te halen. Op de eerste paar klimmetjes leek de rest van de deelnemers stil te staan en ik vloog werkelijk omhoog. Na een km of 8 was de fut er wel een beetje uit en liet ik het tempo iets terug zakken om wat tot rust te komen. Al snel had ik een klein groepje om me heen, en we reden in een aardig tempo (ong. 24km/u) richting de eerste serieuze klim. Doordat het de hele nacht zo hard geregent had lag het parcours er overigens super zwaar maar ook super mooi bij. De afdalingen waren onder normale omstandigheden al erg technisch, maar door de modder waren ze nog veel lastiger. Glibberen en glijden, veel valpartijen en modder in de ogen. Echt zware omstandigheden. Voor Thim en Robert dus meteen een fantastische eerste ervaring met het marathonrijden! Die eerste klim kwam ik met een goed gevoel boven en de gemiddelde snelheid lag ook nog steeds ruim boven de 20km/u. Dit leek echt een goede wedstrijd te gaan worden, totdat ik net over de helft toch een inzinking kreeg. In de klimmetjes werd ik door een aantal deelnemers ingehaald en ook op de rechte stukken had ik moeite om aansluiting te houden. Toen ik richting één van de moeilijkste afdalingen reed en me er mentaal op aan het voorbereiden was, hoorde ik beneden in het dal de ambulance loeien. Niet echt een lekker geluid om een afdaling mee in te rijden :-) Toch zonder te crashen beneden gekomen en met de nodige pijn en moeite zo hard mogelijk doorgereden om na 2u55min over de streep te komen. Het resultaat was best prima (60e vd 400 over-all & 15e in leeftijdscategorie). De uitslag bleek voor de RWP-cup ook goed voor een top-10 notering, dus daar was ik erg blij mee en het biedt perspectief voor de volgende RWP-cup wedstrijd in België.
Na de race snel een douche gepakt en toen meteen in de auto richting NL. Thim en Robert hebben het enorm naar hun zin gehad en hebben genoten van de zware omstandigheden. In Maastricht een pauze voor de rituele McDonalds snack-attack om even wat snelle calorieën naar binnen te krijgen. Het was echt een heerlijk weekendje en de pijn in e benen de dagen erna was het dan ook meer dan waard!
0 reacties:
Een reactie plaatsen