Volle bak in Assen

Precies een jaar geleden reed ik samen met Thomas mee in de MTB World 24 uur solo wedstrijd in Assen. Afgezien van de overgetelijke ervaring kon ik over het verloop en resultaat niet echt tevreden zijn. Omdat je weet dat je mega lang op de fiets moet zitten is het noodzaak om het vanaf het begin rustig aan te doen. Je kunt dus niet lekker je 'normale' wedstrijd tempo rijden en je wordt continu ingehaald door mensen die in teams deelnemen of die de 6 uurs race rijden. Voor dit jaar had ik me dan ook voorgenomen om de 6 uur solo te gaan rijden en de 24 uur te laten voor wat het is (een race voor gekken!). Ik was er op gebrand om een goed resultaat neer te zetten en had hier al een paar weken naartoe geleefd. In de dagen voor de race merkte ik op het werk dat ik een beetje ziek aan het worden was en ook de nacht voor de wedstrijd had ik erg slecht geslapen en werd ik grieperig wakker. Toen ik eenmaal in Assen was voelde ik me wel redelijk goed. De sfeer daar op het festival terrein zat er goed in en ik keek uit naar een lekker middagje biken...
 De start was net als het jaar ervoor in 'Le Mans' stijl op het strand van de Baggelhuizeplas. Dus eerst een stuk rennen naar de fiets die 100m verder op de grond ligt. Het was een behoorlijke chaos, met ongeveer 300 man aan de start en iedereen die als eerste het strand probeert af te komen. De organisatie had Theo Bos gestrikt om het startschot te geven en de eerste ronde mee te rijden. Bij de eerste 2 bochten liep ik toch een klein beetje vast tussen de overige deelnemers, maar het veld werd al snel uiteen getrokken en dus liep ik niet al te veel vertraging op. De eerste ronden vlogen voorbij en toen vond ik aansluiting bij een andere solo rijder. Hij reed een strak tempo van rond de 22km/h en ik heb denk ik een uur in zijn wiel gezeten. Toen zijn tempo wat zakte probeerde ik zelf door te trekken en vanaf dat moment was ik op mezelf aangewezen. Willem van Zijl zat langs de kant om bidons en eten aan te geven, dus ik hoefde niet van de fiets. Zijn zoon Melvin van Zijl reed een koppelrace die hij ook zou winnen. Na zo'n 3 uur zat ik er helemaal doorheen en zakte mn hartslag tot onder de 140 p/min. Alles deed me pijn en ik dacht door de speaker te horen dat ik 10e lag. Heb toen wel mn tempo proberen vast te houden en ik was vast besloten om nog mensen in te halen. Met nog zo'n 1,5 uur te gaan kreeg ik ineens een extra setje benen en ging mn hartslag weer richting de 160 p/min. Ik kon de snelheid weer opvoeren en de pijn was weg. Beneden aan een technisch stukje afdaling stond Paul Boer (mede organisator) en die riep dat ik eerste lag! Ik kon het niet echt geloven, maar toen ik over de streep kwam hoorde ik nog iemand roepen dat ik 1e lag. Dit motiveerde me natuurlijk om volle bak door te rijden. Door de spanning kwam ik ook nog dom ten val, kramp in de kuit, snel weer op de fiets en door. De laatste rondes waren erg zwaar en toen kwam ik ook nog 1 minuut voor 19u (na 5:59 race) over de finish. Aangezien ik totaal geen idee had van hoe ver de nummer 2 achter me zat moest ik nog een ronde doorrijden om de overwinning veilig te stellen. Deze laatste ronde was pure marteling. Ik zat bijna huilend op de fiets en de kramp schoot er aan alle kanten in. Totaal moe gestreden kwam ik over de finish en werd ik gefeliciteerd. Ik kon het nog steeds niet echt geloven, en er werd ook omgeroepen dat ik officieus eerste was... De rondes moesten blijkbaar nog geteld worden. Een uurtje later was het officieel en mocht ik met veel moeite het podium opklimmen. Ondanks mn slechte gevoel tijdens de wedstrijd is mijn eerste overwinning een feit. Dit smaakt naar meer, maar voor nu eerst genieten van een relax vakantie op Malta.




Officiele uitslag:



1. Tim Smit - 18 ronden - 126,93km - 21,2km/u



2. Broekema - 17 ronden - 121,74km - 20,3km/u



3. Kwant - 17 ronden - 121,33km - 20,2km/u